>

Ասել, որ ես ցնցված եմ, նշանակւմ է ոչինչ չասել։





Ես և ամուսինս 30 տարի ապրում էինք երջանիկ ամուսնությամբ: Երբեք չենք վիճել: Նույնիսկ շատ երիտասարդ տարիքում: Ունենք երեխաներ: Մեծացնել և օգնել ենք ոտքի կանգնել: Հետագայում պարզվեց, որ ես հոգնեցնում եմ ամուսնուս, դարձել եմ անհետաքրքիր և ծեր։ Նա դավաճանեց ինձ և որոշեց, որ պետք է ամուսնալուծվի:





Ոչ մի սկանդալ չեղավ: Պարզապես ձանձրալի ցավը խոցեց իմ սիրտը: Նա հավաքեց իրերը, որպեսզի հեռանա: Երեխաները նրան չկանգնեցրին: Նա թքած ուներ մեր միասին անցկացրած 30 տարիների վրա: Այն 30 տարիները, որոնք ես փայփայում էի իմ հիշողության մեջ, որին նվիրել էի իմ անձը:

Ահա, թե բոլոր կանանց ինչ է խորհուրդ …


Ահա, թե բոլոր կանանց ինչ է խորհուրդ ...

Ինչպես պարզվեց, սերն անցողիկ է, իսկ մի գուցե այն երբեք էլ չի եղել: Ես այդ հարցին չեմ կարող պատասխանել: Ես մի բան գիտեմ. Անհնար է մարդուն ուժով մոտ պահել, իսկ պայքարելն անիմաստ է, քանի որ նա արդեն փոխվել է: Եվ ամենակարևորը `մի վախեցեք: Բոլորը վախենում են միայնակ մնալուց, բայց ամուսնալուծությունը ամեն ինչի վերջը չէ: Վերջն ապրել է մի մարդու հետ, ով չի գնահատում, չի հարգում և պարզապես չի սիրում և չի նկատում քեզ:



Ինչ վերաբերում է ամուսնալուծությանը, ապա այն ցավոտ է, այն վիրավորական է, բայց այն հաստատ վերջը չէ:

Աղբյուր

Сообщение 30 տարվա ամուսնությունից հետո ամուսինս լքեց ինձ: Կկիսվեմ Ձեզ հետ այն ​​եզրակացություններով, որոնք ես արել եմ ինքս ինձ համար появились сначала на ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԻՆՖՈ.


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->