>

{“source_sid”:”BA230334-1F37-4489-BB3F-2F6FCB14CDD3_1602443804601″,”subsource”:”done_button”,”uid”:”BA230334-1F37-4489-BB3F-2F6FCB14CDD3_1602443773568″,”source”:”other”,”origin”:”unknown”}

Նամակ, գտնված թշնամու սպ անված զինվորի գրպանից։

«ՆԱՄԱԿ ԴԺՈԽՔԻՑ…» «Բարև Զուլֆիա, իմ սեր: Իրադարձությունները զարգանում են այնպիսի հունով, որ ամենայն հավանականությամբ սա իմ վերջին նամակն է քեզ։ Բայց դու այն չես ստանա: Դժոխքից նամակներ չեն հասնում: Իսկ մենք ամենաիսկական դժոխքում ենք: Իզուր քեզ չլսեցի եվ զորակոչից առաջ չփախա Մոսկվա։

Հավատացի մեծաբերան ղեկավարներին, որոնք հավաստիացնում ենք, թե մենք արդեն հաղթած ենք ու սեպտեմբերի քսանութին թեյ ենք խմելու Խանքենդիում (Ստեփանակերտ): Անցել է մեկ շաբաթ: Մենք նույնիսկ մեկ մետր առաջ չենք շարժվել: Օրեկան 2 անգամ մեզ ինչ որ դե ղահաբեր են տալիս խմելու ՝իբր մարտական ոգին բարձացնելու նպատակով: Առաջին օրը խմելուց հետո հասկացա, որ հոգեմետ դեղ է:




Քոչարյանի զոհերը

Խմելուց հետո կարծես երազում լինեի: Բոլորովին այլ իրականություն , որտեղ ոչ մի բան չես զգում: Կամքդ պարալի զացվում է: Հրամայում են գր ոհել, գրո հում ենք, սակայն ապարդյուն, միայն զո հերի քանակն է ավելանում մեր կողմից: Ես դադարել եմ դեղահաբերն ընդունել: Միտքս ուզում եմ պայծառ պահել: Մեր կողմից հայերի դիրքերի վրա անդադար դժոխքային կ րակ ու բո ց ենք թափվում՝ հրթ իռներ, հրե տանային ար կեր, բայց նրանք չեն նահանջում:


Ես նման բան կյանքումս չեմ տեսել: Մինչ ռազմաճակատ գալս ես ատում էի հայերին: Հիմա վախենում եմ նրանցից նույնիսկ թաքուն նախանձում: Ինչպես կռվել մի ազգի դեմ, որը հանուն մի թիզ հողի պատրաստ է զ ոհաբերել իրեն: Մեր շարքերն անդադար համալրվում են զինվորներով ու զին տեխնիկայով, բայց նույն արագությամբ էլ պակասում ու սպ առվում:




Խոստացել էին իսլամիստ գրո հայիններով մեր դիրքն ամրապնդել, սակայն տեղ չհասան: Հայերը հրե տանու միջոցով ոչնչ ացրել էին մեր կողմը շարժվող իսլամիստների շարասյունը: Մեր ղեկավարության համար մենք թն դանոթային միս ենք, ոչ ավելին: Մեր վիրա վորները մա հանում են, այդպես էլ օգություն չստանալով թիկունքից: Մա հացածների դ իերը չեն հավաքում, որ նոր ժամանող զինվորը նրանց քանակը տեսնելով փախուստի չդիմի: Մեր հրետանին ռմբ ակո ծում էի ոչ միայն հայերի, այլև մեր դիրքերը: Երեկ տասից ավելի զո հ տվեցինք, քանի որ մեր հրե տանու կողմից բաց թողնված ար կերից երկուսն ընկան մեր դիրքերի վրա:

Իսկ հայերը շարունակում են կռ վել: Երկու օր առաջ մեր հետախ ույզները ծանր վի րավոր երիտասարդ հայ զինվոր էին գտել: Երևի կլիներ 19-20 տարեկան: Մերոնք ուզում էին, որ հայը տեսախցիկի առաջ հայտարարի, թե Ղարաբաղն ադրբեջանցիերի հողն է, որ իրեն ստի պել են կռ վելու մեր դեմ: Եթե ասեր ինչ պետք է խոստանում էին նրան թիկունք ուղարկել հոգ տանել նրա մասին: Չհամաձայնվեց:

Սկսեցին անմարդկային կտ տանքների ենթարկել։ Մարդկային բանականությունը ի զորու չէ դա ընկալելու: Միայն վա յրի գա զանը կարող է այդպես վարվել: Հայ զինվորն այդպես էլ ոչինչ չասաց: Չխնդրեց, որ կյանքը խնայեն, կամ դադարեցնեն տանջանքները: Մռնչում էր վի րավոր առյուծի պես, բայց այդպես էլ ոչ մի բառ չասաց: Մա հացավ աչքիս առաջ: Հայ զինվորի այդ արարքը մեզ ավելի մեծ սար սափի մատնեց: Մենք հասկացանք թե ում դեմ ենք կռ իվ ելել:

Ես հասկացա, որ մենք կռ վում ենք չմա հանալու, իսկ հայերը միայն հաղթելու համար և եթե դրա գինը նրանց կյանքն է, ապա նրանք պատրաստ են այն զո հաբարելու: Զուլֆիա, իմ սեր, կյանքում ամենասարս ափելի բանը մ ահը չէ, այլ այն, որ մա հանում ես հանուն ոչնչի: Ես նախանձում եմ հայերին, որոնք գիտեն թե ինչի համար են կռ վում և զո հվում: Ես չգիտեմ: Չգիտեն նաև իմ հետ կռ վող բազմաթիվ զինվորներ եվ սպաներ: Սա մեր հողը չէ: Սա մեր պատ երազմը չէ:


Մեր դիրքերից քիչ հեռու մի կիսաք անդ քրիստոնեական վանք կա: Մնացել է միայն ներսի պատերը: Այնտեղ մերոնք ռազ մամթերք են պահում և հոգում բնական կարիքները: Մեզ համոզում էին թե քրիստոնեական վանքերը հայերինը չեն, այլ մեր նախնիներինը : Եթե դրանք ադրբեջանական վանքեր ու սրբատեղիներ լինեին, մենք այն որպես զուգարան չէինք օգտագործի:

Այստեղ նաև խաչքարներ կան որոնց վրա հայերեն տառեր են փորագրված: Մեր հայերեն իմացող հետախույզներից մեկը դա հաստատեց, բայց խնդրեց, որ այդ մասին հրամանատարին չասեմ: Հրաման ենք ստացել մեկ ժամից կրկին գ րոհելու հայերի դիրքերը: Հավանաբար սա կլինի մեր վերջին գր ոհը: Ես չեմ վախենում դժոխք ընկնելուց, քանի որ արդեն դժոխքում ենք:

Երբ մա հվանս լուրը կստանաք, ձեզ վստահաբար կասեն, թե ձեր որդին ու ամուսինը հայրենիքը պաշտպանելիս ընկան հերոսի մա հով։ Չհավատաս: Ես հերոս չեմ ու սա իմ հայրենիքը չէ: Հուսով եմ Ալլահը բարեգութ կգտնվի իմ հանդեպ և կմա հանամ հեշտ մա հով: Ես կկարոտեմ քեզ, Զուլֆիա:» Հարություն Ղուկասյան


A letter found in the pocket of a soldier killed by an enemy.

“LETTER FROM HELL” “Hello Zulfia, my love. Things are unfolding in such a way that this is probably my last letter to you. But you will not get it. Letters do not reach hell. And we are in the real hell. I did not listen to you in vain and did not flee to Moscow before conscription.

I believe in the noble leaders who assure us that we have already won and will have tea in Khankendi (Stepanakert) on September 28. A week has passed. We did not move even one meter. Twice a day we are given something to drink in order to raise the fighting spirit. After drinking it on the first day, I realized that it was a psychotropic drug.

After drinking, it was like I was dreaming. A completely different reality where you do not feel anything. Your will is paralyzed. They order us to write, we write raw, but in vain, only the number of zo is increased by us. I stopped taking the pill. I want to keep my mind bright. On our part, we are constantly firing on the positions of the Armenians.

I have never seen anything like it in my life. Before coming to the front, I hated Armenians. Now I am afraid of them, even secretly jealous of them. How to fight against a nation that is ready to sacrifice itself for an inch of land. Our ranks are constantly replenished with soldiers and military equipment, but at the same rate they are dwindling.

They promised to strengthen our position with Islamist Armenians, but they did not succeed. The Armenians destroyed the column of Islamists moving towards us with the help of fire. For our leadership, we are the meat of the Danes, nothing more. Our wounded are being rescued without any help from behind. The corpses of the dead are not collected so that the newly arrived soldier does not run away when he sees their number. I bombed our artillery not only the Armenians, but also our positions. We killed more than ten people yesterday as two of the bullets fired by our fire brigade fell on our positions.

Сообщение Հայ զինվորի ԱՅԴ արարքը մեզ ավելի մեծ սարսափի մատնեց…Սպանված ադրբեջանցի զինվորի գրպանից գտնված նամակը` ուղղված սիրած աղջկան` Ջուլիային появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->