>

Շատ ա խոսվում վարչապետի հետ արտախորհրդական ուժերի երեկվա հանդիպման մասին։ Իհարկե ես էլ, մյուսների նման, խոսակցության բովանդակությունը չեմ կարող բացահայտել։ Ասեմ ավելին, դրա մասին խոսելը ժամանակավրեպ ա, իմաստ չունի։ Փոխարենը կարող ենք խոսել ռազմաճակատում ստեղծված իրադրության մասին։ Ստեղծվել ա շատ ունիկալ ու հայկական կողմի համար բարենպաստ վիճակ։ Խոսքը նրա մասին ա, որ Ալիևը իր գործողություններով իրեն խորը ծուղակ ա գցել։ Ադրբեջանական հարձակողական զորքերը ռազմական ոգին չկոտրելու այլ ելք չունեն, քան անընդհատ գրավված տարածքներ ցույց տալը։

Ու, այլ տեղանքում որևէ հաջողության բացակայությունը նրան ստիպել ա էդ ակտն իրականացնել Արցախի հարավում։ Բացի զուտ ռելիեֆի հանգամանքը, նրան հարավ ա ձգում նաև Գանձակի գործոնը։ Գանձակի նկատմամբ հայկական ցանկացած գործողություն արդիականացնում ա դեռ առաջին պատերազմից մնացած վախերը, որ Ադրբեջանի ղեկավարությունը հանձնել ա Գանձակը։ Էդ խոսակցությունները Ալիևի վերջը կարող են լինել, ոնց որ Էլչիբեյի վերջը դարձան։ Սրան գումարած, Արցախի հյուսիսում, Ադրբեջանի տիրապետության տակ մնացած ծանր զինտեխնիկան, փաստորեն, անօգուտ ա։




Քոչարյանի զոհերը

Դրա համար Ալիևին մի ճանապարհ ա մնում՝ մնացած 20 տոկոս զինտեխնիկան կենտրոնացնել հարավում ու ցույց տալ հաղթանակած բանակի առաջխաղացում։ Բայց դա հենց իր համար մեծ ծուղակ ա դարձել։ Արցախի հարավում առաջանալով, ադրբեջանական բանակը հայտնվել ա թասի մեջ, որի մի կողմում Հայաստանն ա, ներքևում՝ Իրանը (որը, ահաբեկիչների առկայության պարագայում մարդասիրական միջանցք չի տրամադրում), իսկ վերևում՝ Արցախի հարավային մասը։ Ադրբեջանը հիմա բախվել ա իրավիճակի, որի մեջ մենք էինք՝ զինտեխնիկան ճակատ հասցնելու համար անհրաժեշտ ա այն անցկացնել բաց դաշտի միջով ու խոցվելու մեծ վտանգի տակ։ Ըստ էության, նա էս տարածում կկորցնի զինտեխնիկայի ու դեռևս ճակատ չհասած հրետանու, դեռևս աշխատող մնացած մեծ մասը։ Բայց էստեղ էլ Ալիևի ձախորդությունները չեն ավարտվում։ Նա պետք ա ստիպված լինի հաջողությունները զարգացնել դեպի հյուսիս։




Հյուսիս՝ Բերձոր (Լաչին) գնալու համար նա անցնելու ա մի հովտով, որտեղ զորքերն ու տեխնիկան գտնվելու են Հայաստանի ու Արցախի բարձրադիր դիրքերի կրակի տակ։ Էս ձորում ադրբեջանցիների ջարդի մասին արցախյան առաջին ազատամարտի մասնակցիները շատ բան կարող են պատմել։ Ալիևը, այսպես շարունակելու դեպքում, կորցնելու ա մնացած զինտեխնիկայի մեծ մասը ու մեծ դաշտ ա բացվելու հայկական հակահարձակման համար։ Ալիևի հաջողություններն այսօր ավարտվել են, եթե մեր ռազմա-քաղաքական ղեկավարությունը ամուր մնա իր դիրքերում և չզիջի հետագայում բանակցությունների մասին

Ալիևի խնդրանքներին։ Իրադրությունն ընդհանրապես Ադրբեջանի վերահսկողությունից հանելու համար հայկական կողմը կարող ա մի հարված էլ հասցնել Գանձակին՝ վերջականապես քաոս առաջացնելով Ադրբեջանի հանրության շրջանում։ Էս դեպքում Հայաստանը կարող ա ճանաչել Արցախի անկախությունն ու նստել բանակցելու շանտաժով, որ Ադրբեջանի Արցախի անկախությունը չճանաչելու դեպքում հայկական հակահարձակումը կարող ա շարունակվել։ Սա երկարատև խաղաղություն կհաստատի


եթե ոչ տարածաշրջանում, ապա գոնե Արցախյան հատվածում, էդ գոտում։ Արցախն անառիկ ա, Արցախը, կռվելու դեպքում, անհնար ա նվաճել։ Եթե հաղթելու էս վճռականությունը լինի, ապա մեր ամենավատ երազի նմանվող էս պատերազմի ամենադաժան պահն անցել ենք ու մոտեցել ա մե՛ր հաղթանակների շրջանը։ Ամրություն, իմաստնություն և ուժ մեր ռազմական ու քաղաքական ղեկավարությանը։
Գրում է Սուրեն Սահակյանը ֆեյսբուքյան իր էջում

,There is a lot of talk about yesterday’s meeting of extra-Soviet forces with the Prime Minister. Of course, I, like the others, cannot reveal the content of the conversation. Moreover, talking about it is premature, it does not make sense. Instead, we can talk about the situation on the battlefield. A very unique and favorable situation has been created for the Armenian side. The point is that Ali has set a deep trap for himself with his actions. The Azerbaijani offensive troops have no choice but to show the constantly occupied territories. And the lack of success in any other place forced him to carry out that act in th

e south of Artsakh. Apart from the mere relief, he is also attracted to the south by the Gandzak factor. Any Armenian action against Gandzak modernizes the fears left over from the first war that the Azerbaijani leadership handed over to Gandzak. Those conversations may be the end of Ali, as if they were the end of Elchibey. In addition, the heavy military equipment left under the control of Azerbaijan in the north of Artsakh is, in fact, useless. For that, Ali’s only way left is to concentrate the remaining 20% ​​of the military equipment in the south and show the progress of the victorious army. But it has become a big trap for him. Emerging in the south of Artsakh, the Azerbaijani army appeared in a bowl with Armeni


a on one side, Iran on the inside (which does not provide a humanitarian corridor in the presence of terrorists), and the southern part of Artsakh on the top. Azerbaijan is now faced with a situation in which we were in order to bring military equipment to the front, it is necessary to pass it through the open field and at great risk of being attacked. In fact, he will lose most of the remaining military equipment and artillery, which is still working, in this area. But Ali’s misfortunes do not end here either. He must have

to develop his success to the north. To go north, to Berdzor (Lachin), he will cross a valley, where troops and equipment will be under fire from the high positions of Armenia and Artsakh. The participants of the first Artsakh liberation war can say a lot about the massacre of Azeris in this gorge. If Ali continues like this, he will lose most of the remaining military equipment and a big field will be opened for the Armenian counterattack. Ali’s success is over today, if our military-political leadership remains firm in its position, does not give in to Ali խնդ’s requests for further negotiations. In order to tak

Сообщение Ալիևի համար այս պահին շատ ծանր վիճակ է. պարտությունը պարտության հետևից ա կրում. ինչ իրավիճակ է ռազմաճակատում. նոր գրառում появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->