>

Անի Ավետիսյանը գրում է. Երբ ձյունը իր 1-ին փաթիլները իջեցրեց, հենց այդ պահին մանկան ձայն լսվեց եւ 2000 թվականի դեկտեմբերի տասնվեցին Վարդենիկ գյուղում ծնվեց Տիգրանը։ Ընտանիքի ավագ որդին, պաշտպանն ու հենարանը։ Փոքրուց էլ շատ աշխույժ եւ ժպտերես երեխա էր։ Նա այդ ժպիտը իր հետ տարավ կյանքի բոլոր օրերում եւ տարիներում։

Երկու տարեկանում սարից մինչև Սուրբ, երկար ճանապարհը ոտքով էր բարձրացել Տիգրանը։
Միջնակարգ կրթությունը ստացել է N1 հիմնական դպրոցում այնուհետև երեք տարի սովորել է ավագ դպրոցում։ Այստեղ էլ դասընկերների շրջապատում այնքան սիրված էր ու շատ լուսավոր հուշեր էր թողել։


Ընկերների հետ խոսում էր մինչև վերջին օրն ու ասում, որ անկասկած հաղթելու ենք։ Նա իրենից փոքր 2 քույր ուներ։ Քույրերի նկատմամբ խիստ էր, ուշադիր և նրբանկատ։ Տիգրանը ծառայության անցավ 2019 թվականի հուլիսի 25-ին Մեղրիում։ Ուրախ էր, որ գնալու է բանակ և ասում էր, որ ընդհամենը 2 տարի էր, կգնար, կծառայեր ու կգար։




Քոչարյանի զոհերը

Բայց պատերազմը խլեց պատկերացումները: Տիգրանը իր զորամասում ծաղիկներ էր աճեցնում, կենդանիներ էր պահում՝ թութակ, խամիակ, շուն։ Նա տանը երբեք իրենց բազմատեսակ ծաղիկներին ուշադրություն չէր դարձնում։ Բայց բանակում բոլոր զորացրվողները իրենց աճեցրած ծաղիկները տալիս էին Տիգրանին, որ նա իր ուշադրությամբ խնամեր դրանք։




Հոկտեմբերի 8-ին վերջին անգամ խոսեց մայրիկի հետ, ասաց, որ լավ է ու հետո կզանգի։ Հաջորդ օրը զանգ չեղավ եւ այդ սպասված զանգը շատ ուշացավ։ Հոկտեմբերի 10-ին վերջին անգամ խոսեց ընկերոջ հետ իսկ ժամեր անց վիրա-վորվեց։ Օրեր շարունակ լուսավոր Տիգրանը պայքարեց իր կյանքի համար, պահեր եղան, որ թվում էր վերջ հիմա նա աչքերը կբացի։ Բայց… Տիգրանը գնաց հավերժություն։

Գնաց ու միացավ իր մոտ ընկերոջը` Հարութին, ով օրեր առաջ էր զո-հվել կրկին պատերազմում։ Գնացին ընկերներով, իսկ այստեղ ընկերները, ընտանիքը կարոտն ումի՞ց առնեն։ Տիգրանը դարձավ իր դիրքում աճեցրած ծաղիկներից մեկը ու ամեն գարուն կծաղկի այնպիսի մի փայլով, որին նայելիս կհասկանաս, որ այն հենց Տիգրանի ժպիտն է։ Ու երբ ձյունն իր առաջին փաթիլները իջեցնի, Տիգրանը մեզ կայցելի։ Փառք քեզ Տիգրան ջան

Ani Avetisyan writes. When the snow dropped its first flakes, at that very moment a child’s voice was heard and on December 16, 2000, Tigran was born in the village of Vardenik. The eldest son of the family, the defender and the support. He was a very lively and smiling child since he was a child. He carried that smile with him in all the days and years of his life.


At the age of two, Tigran had walked a long way from the mountain to Surb.
He received his secondary education in N1 basic school and then studied in high school for three years. Here, too, he was so popular among his classmates and left very bright memories.

He talked to his friends until the last day and said that we would definite


ly win. He had 2 younger sisters. He was strict, attentive and sensitive towards the sisters. Tigran entered the service on July 25, 2019 in Meghri. He was happy that he was going to the army, he said that he was only 2 years old, he would go, serve and come.

But the war took away the imagination. Tigran grew flowers in his military unit, kept animals: parrots, hamsters, dogs. He never paid attention to their various flowers at home. But all the demobilized in the army gave the flowers they had grown to Tigran so that he could take care of them with

his attention.

The last time he talked to his mother was on October 8, he said he was fine and would call later. The next day there was no call and that expected call was very late. On October 10, he last talked to a friend and was injured hours later. For days, the bright Tigran fought for his life, there were moments whe

Сообщение Ընկերների ու մայրիկի հետ վերջին անգամ խոսելիս ասել էր… Հանուն հայրենիքի նահատակված Տիգրան Արշակյանի մտերիմները` նրա մասին появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->