>

Հիվանդանոցի մոտ ճաքճքած ու տարիքի հետ արդեն իսկ սմքած շուրթերով 75֊80 տարեկան մի տղամարդ անդադար ինչ֊որ բան է մրմնջում։ Դեմ֊դիմացս է նստած. սառած հայացքն ինձ վրա է, բայց ինձ չի տեսնում՝ վերացած ամեն ինչից ու կենտրոնացած մեկ բանի վրա դողացող շուրթերով ինչ֊որ խոսքեր է ասում։ Մատներն է ճտճտացնում, աջ ոտքի թաթը նյարդային արագ֊արագ շարժում։

Մոտենում, կողքն եմ նստում։ Չի նկատում։ Լսում եմ՝ հայհոյում է, աղոթում, բայց կցկտուր բառերով, հաճախ «խնդրում եմ, խնդրում եմ» ու «թուրք շներ, ես ձեր…» ասելով։ Հարցնում եմ՝ ամեն ինչ լա՞վ է։


֊Վիրավոր թոռանս կրակի տակից հանած ու էդ ընթացքում ծանր վիրավորում ստացած զինվորին են վիրահատել, սպասում եմ ուշքի գա… Աստված ձայնս պիտի լսի, մեզ պարտքով չթողնի նրա ծնողների առաջ։
Չերկարացնեմ՝ վիրահատությունը հաջող է անցել, զինվորը փրկվել է։




Քոչարյանի զոհերը

Պապին ասում է՝ թոռն իրեն պատմել է, ինքն էլ հետքերով գնացել ու գտել էդ զինվորին։ Պապին տանը ոչ ոքին չէր ասել էդ մասին, սպասում էր՝ զինվորի վիրահատությունն ավարտվի, որ նոր մյուսներին ասի, չանհանգստանան տանեցիները, իսկ իր անհանգստությունը՝ հեչ…
Ասածս ինչ է՝ աղոթքով, հայհոյելով, ատամները սեղմած, իրար վրա հենվելով հիմա, առավել քան երբևէ, ուժեղ լինել է պետք։




Կարինե Հարությունյան

A 75-80-year-old man with cracked lips near the hospital and already smudged with age is constantly muttering something. He is sitting in front of me. He has a frozen look on me, but he does not see me, he is gone from everything and he is saying some words with trembling lips, focused on one thing. He clenches his toes, his right toe moves nervously.


I approach, I sit next to him. He does not notice. I hear him swearing, praying, but in harsh words, often saying “please, please” and “Turkish dogs, I am yours”. I ask, is everything all right?

“My wounded grandson was taken out of the fire and the soldier who was seriously injured during that operation was operated on, I am waiting for him to come to his senses… God must hear my voice, he will not leave us in debt to his parents.”

I will not prolong it, the operation was successful, the soldier was saved.


The grandfather says that his grandson told him, and he followed in his footsteps and found that soldier. Grandpa did not tell anyone at home about it, he was waiting for the soldier’s operation to end, so that he could tell the others not to worry about the people of Tan, and not to worry…

What I have said is that by praying, cursing, clenching our teeth, leaning on each other now, more than ever, we need to be strong.

Karine Harutyunyan

Сообщение Հիվանդանոցի մոտ 75֊80 տարեկան մի տղամարդ անդադար ինչ֊որ բան է մրմնջում․ Հարցնում եմ՝ ամեն ինչ լա՞վ է появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->