>

1in.am-ը գրում է. Բաքվի ղեկավար Ալիևը հայտարարել է, որ պատրաստ է Մոսկվայում առանց նախապայմանի բանակցել Փաշինյանի հետ, եթե լինի այդպիսի հրավեր: Ալիևի այդ հայտարարությունը, մեղմ ասած, հալած յուղի տեղ ընդունելը կլինի խիստ միամիտ: Մարդ, որը կարող է այդ հայտարարությանը զուգահեռ ծննդատուն ռմբակոծել ավիացիայով, չի կարող համարվել մեղսունակ, իսկ նրա խոսքը չի կարող համարվել վստահելի: Մյուս կողմից, իհարկե, պարզ էլ չէ, թե արդյո՞ք Ալիևն է ռմբակոծել ծննդատունը, թե՞ Ադրբեջանում նրա անվան տակ իշխանությունը վաղուց վերցրած Էրդողանն ու նրա զինվորականները, որոնք են որոշում կայացնում՝ ինչը և ինչպես

ռմբահարել, հրթիռակոծել, գրոհել և այլն: Սա, իհարկե, չի արդարացնում Ալիևին, սակայն տալիս է նրա վիճակը և Ադրբեջանի իրողությունները այլ տեսանկյունից էլ դիտարկելու հիմք: Իսկ դիտարկել բոլոր տեսանկյունները մենք, որպես պատերազմող, թուրք-ադրբեջանա-ահաբեկչական հիբրիդի ագրեսիայի ենթարկված պետություն, իհարկե պարտավոր ենք: Որովհետև մենք պետք է այդ ագրեսիան հետ մղենք ոչ միայն բանակով, այլ նաև ձգտենք անել դա դիվանագիտական-քաղաքական ուղիներով, օգտագործելով հենց ոչ միարժեք վիճակը Ադրբեջանում: Իսկ, որ այնտեղ իրավիճակը միարժեք չէ, վկայում են մի շարք իրողություններ: Օրինակ՝ երբ Բաքվում ԱՄՆ դեսպանատունը հայտարարեց ահաբեկության վտանգի մասին, Ադրբեջանը որևէ կերպ պատշաճ կերպով չարձագանքեց և չհավաստիացրեց, որ պատրաստ է ապահովել մարդկանց անվտանգությունը:




Քոչարյանի զոհերը

Որովհետև պատրաստ չէ, քանի որ Թուրքիան վերցրել է կառավարումը և լցրել Ադրբեջանն ահաբեկիչներով: Իսկ վերահսկել նրանց բոլորին, մեղմ ասած, բարդ է: Նրանցից հարյուրները արդեն ոչնչացվել են հայկական բանակի հարվածներից, իսկ քանի՞սն են ողջ մնալու համար պարզապես փախչել մարտադաշտից: Եվ ու՞ր են նրանք փախչել: Արդյո՞ք Բարդա, որը մարտադաշտին մոտ քաղաք է և որի կենտրոնում այսօր տեղի են ունեցել ուժգին պայթյուններ: Ադրբեջանական վարկածով դրանք հայկական կողմի հրթիռակոծման հետևանքներ են, սակայն կա մի նուրբ հարց՝ իսկ ինչո՞ւ են Բարդա բերվել ներքին զորքեր: Նրանք հայկական հրթիռնե՞ր են որսալու, թե՞ այդուհանդերձ կա որսալու այլ բան, օրինակ, ահաբեկիչներ, որոնք սկսում են Ադրբեջանում թելադրել իրենց կանոնները: Ի վերջո, դրանք բերվել են նաև դրա՝ Թուրքիայի կանոնները, այսպես ասած, անկանոն ձևով պարտադրելու համար: Դա այն դեպքի համար, երբ կառաջանա շահերի բախում Ալիևի և Էրդողանի միջև: Իսկ որքան էլ ներկայումս նրանց անխախտ եղբայրական երդումների տարափը




շարունակվում է, իրավիճակը այդուհանդերձ թելադրում է իրենը: Մասնավորապես, անցել է արյունալի պատերազմի մեկ ամիսը, ադրբեջանա-թուրք-ահաբեկչական հիբրիդը հարավում ունի որոշակի առաջխաղացում, որը, սակայն, որևէ կերպ չես կարող համարել ռազմավարական ձեռքբերում՝ հյուսիսից և արևմուտքից հայկական ուժերն են, իսկ հարավից ուժեր է առաջ բերել Իրանը: Թուրքիան դրա համար չէ, որ մտել է պատերազմի մեջ: Թուրքիան պատերազմի մեջ է մտել իր ռեգիոնալ խաղը թելադրելու համար: Բայց դա չի ստացվում, հայկական բանակը խափանել է այդ խաղը: Միաժամանակ, այն չի ընկալվում ռեգիոնալ ներգրավվածությամբ մեծ կամ փոքր որևէ ուժային կենտրոնում՝ Մինսկի խմբի եռանախագահներ, անգամ Ռուսաստանն է մերժում, Իրան: Մինչդեռ, այդ ընթացքում կորուստները ահռելի են, Ալիևը ձեռք է բերել մի քանի բնակավայր, բայց կորցնում է բանակը: Ո՞ւր է բանակը, հարցնելու են նրան Ադրբեջանում՝ «հաղթանակը» մարսելուց հետո:

Եվ «հաղթանակը» մնալու է Ալիևի կոկորդին: Հետևաբար, նա այժմ փորձում է գտնել հնար կանգնել գոնե մարտավարական որոշակի հաջողության պայմաններում, դրա համար դիմելով Մոսկվայի օգնությանը՝ պատրաստ է բանակցել Մոսկվայի հովանու ներքո՝ առանց նախապայմանի: Ալիևը ուզում է կանգնել գոնե փոքր ինչ-որ բանով, որքան էլ այդ ինչ-որ բանը շրջապատված է հայկական և իրանական ուժերով, և կոտրված բանակային ողնաշարի պայմաններում մի ուժեղ հարվածը կարող է նրան զրկել նաև դրանից: Ու այդ պատճառով է նաև, որ փորձում է պահել, քան դեռ ինքն այնտեղ է: Այստեղ է, որ հայկական կողմի համար Ալիևի հայտարարությունը ենթակա է որոշակի դիտարկման, ռազմական ու քաղաքական կարևոր որոշումների և ճշգրիտ թիրախների համար:


1in.am writes. Baku leader Ali stated that he is ready to negotiate with Pashinyan in Moscow without preconditions, if there is such an invitation. To put it mildly, Ali’s statement would be naive to take the place of melted butter. A person who can bomb a maternity hospital with an airplane in parallel with that statement cannot be considered sane, and his words cannot be considered credible. On the other hand, of course, it is not clear whether Ali bombed the maternity hospital or Erdogan, who has long been in power in Azerbaijan under his name, and who decides what to bomb, rocket, attack and so on. This, of course, does not justify Ali, but it does give a reason to look at the situation in Azerbaijan from another angle. And, of course, we, as a warring state, aggressed by the Turkish-Azerbaijani-terrorist hybrid, m

ust consider all aspects. Because we must repel this aggression not only with the army, but also through diplomatic and political means, taking advantage of the unequal situation in Azerbaijan. And a number of facts prove that the situation there is not uniform. For example, when the US Embassy in Baku announced the threat of terrorism, Azerbaijan did not respond properly and did not assure that it was ready to ensure the security of the people. Because it is not ready, because Turkey has taken over the government and filled Azerbaijan with terrorists. And it is difficult to control all of them, to put it mildly. Hundr


eds of them have already been destroyed by the blows of the Armenian army, and how many have just escaped from the battlefield to survive? And where did they escape? Is it Barda, a town near the battlefield in the center of which there were heavy explosions today? According to the Azeri version, these are after the shelling of the Armenian side, but there is a delicate question: why were internal troops brought to Barda? Are they going to catch Armenian missiles, or is there something else to catch, for example, terrorists who are starting to dictate their rules in Azerbaijan? After all, they were brought to enforce the rules of Turkey, so to speak, by an irregular egg. This is the case when there is a conflict of interest between Ali and “Erdogan”. And as much as the torrent of their inviolable fraternal oaths continues today, the situation still dictates. In particular, a month after the bloody war, the Azerbaijani-Turkish-terrorist hybrid has made some

progress in the south, which, however, can not be considered a strategic achievement: the Armenian forces are from the north, the west, and Iran from the south. That is not why Turkey entered the war. Turkey went to war to dictate its regional game. But it does not work, the Armenian army disrupted that game. At the same time, it is not perceived by any of the regional powers, big or small, with regional involvement – the Minsk Group Co-Chairs, even Russia rejects Iran. Meanwhile, the losses are huge, Ali has gained a few settlements, but is losing the army. Where is the army? They will ask him in Azerbaijan after digesting the “victory”. And the “victory” will remain in Ali’s throat. Therefore, he is now trying to find a

Сообщение Ահաբեկիչները ադրբեջանում գործի անցան. միայն տեսնեք, թե ինչ են արել նրանք появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->