>

{“source_sid”:”AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604293317348″,”subsource”:”done_button”,”uid”:”AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604293311678″,”source”:”other”,”origin”:”unknown”}

Հայտնի մարզիկ, «Armenian Power» ակումբի նախագահ և մարտաֆիլմերի դերասան Էրիկ Օհանյանը առաջնագծից վերադարձել է գլխի բեկորային վնասվածքով։

Նրա կյանքը փրկվել է նախ մարտի դաշտում՝ ընկերոջ շնորհիվ, ով մարմնով փակել է Էրիկին, ապա Արցախում և Երևանում՝ մեր բժիշկների շնորհիվ։ Էրիկը Արցախ էր մեկնել որպես կամավոր և թշնամու դեմ մի քանի օր շարունակ կռիվ է մղել Արցախի հյուսիս-արևելյան ուղղությամբ։

«Ես աշխատում եմ Արաբկիրի թաղապետարանում, և երբ պատերազմը սկսվեց, հենց հաջորդ օրը գնացի զինկոմիսարիատ, անուն ազգանունս տվեցի, և մյուս օրը ավտոբուսներով շարժվեցինք դեպի առաջնագիծ։ Ամսի 29-ին եղել եմ առաջնագծում, հոկտեմբերի 4-ին վիրավորվել եմ։ Կռվել եմ մեր ժամկետային զինծառայողների հետ միասին, որոնց մասին շատ բաներ կարելի է պատմել։

Ես նրանց անվանում եմ «ԱՍԱԼԱ»-ի ձագեր, որոնք հոգի դրած՝ հողը պահում էին, ինչպես մարդ կպահի իր տունը։ Հենակետից մի գրամ անգամ չէին մտածում, որ կարելի էր հետ գնալ»,-մեզ հետ զրույցում պատմեց Էրիկ Օհանյանը։ -Դուք ի՞նչ մարտական առաջադրանք եք կատարել այդ ուղղությամբ, և, եթե չեմ սխալվում, անձամբ Դուք հետախուզական առաքելություն եք իրականացրել։




Քոչարյանի զոհերը

-Չակերտները շատ չբացելով՝ ասեմ, որ հետախուզական ջոկատում եմ եղել, առաջադրանքը եղել է չեզոք գոտում, որտեղ մենք պետք է ականապատում իրականացնեինք, և դիտարկել տարածքը, որովհետև մինչև առաջնագիծ հասնելը՝ թշնամին պետք է նախ չեզոք գոտին անցներ։ Բայց, փառք Աստծո, թե՛ իմ ժամանակ, թե՛ հիմա, իմ տեղեկությամբ, չեզոք գոտին մերոնք հետ չեն տվել, պահում են։

Հիմնական առաջադրանքը դա էր։ Եւ ուզում եմ մի հետաքրքիր դրվագ հիշել, Մոնթե անունով մի զինվոր ունեինք, որը հիմա վիրավոր է, Երևանում է գտնվում, նա ժամկետային զինծառայող էր ու դիպուկահար էր և կարծես իր անվան հետ կապված լիներ։ Երբ իջնում էինք չեզոք գոտի՝ ականապատելու տարածքը, ես մոտեցա Մոնթեին, ասացի՝ Մոնթե, դու դիպուկահար ես, երբ որ տեսնես՝ գերի եմ ընկնում, ինձ գլխից կկրակես,

{“source_sid”:”AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604293317348″,”subsource”:”done_button”,”uid”:”AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604293311678″,”source”:”other”,”origin”:”unknown”}

որովհետև ես տանը կնոջս խոստացել եմ, որ գերի չեմ ընկնելու։ Մոնթեն, հիշում եմ, աչքերը լցրեց, ասաց՝ Էրիկ ձաձա, ես չեմ կարող դա անել, ասացի՝ դու դա պիտի կարողանաս, ես եմ դա խնդրում։ Եվ երբ հանձնարարությունը կատարելուց հետո վերադարձանք հենակետ, Մոնթեի աչքերից ես զգացի, որ ինքը կաներ դա։ Ինքն էլ ասաց, որ պատրաստ էր արդեն։ Չգիտեմ, հոգի դրած զինվորներ ու սպաներ ունենք, կամավորներ ունենք։




-Իսկ ինչպե՞ս ստացվեց, որ վիրավորվեցիք։
-Հոկտեմբերի 4-ն էր, երբ, չասեմ ադրբեջանցի, որովհետև ադրբեջանցի չէին հաստատ, մոտ 22 հոգի մոտեցել էին այն դիտակետը, որտեղ ուզում էին իրենք գործողություն կատարեին՝ ականանետներ, հրետանի բերեին շարեին, որ ավելի մոտ տարածությունից խփեին Արցախի քաղաքներին, և մեր հրամանատարի՝ Մարգարի հրահանգով

դիրքավորվեցինք ու սկսեցինք դիտել, ու տեսանք, որ մոտ 2 մետրանոց լավ պարապած տղերք, բայց ոչ՝ ադրբեջանցի, կյաժ մազերով, ինչ-որ գործողություններ են անում։ Եվ իրենցից մոտ 500 մետր հեռու «Կամազ» մեքենաներ էին մոտենում, որը զորքը տեսավ՝ ինչ են բերում, և մեր հրետանիին տեղեկացնելով՝ «Կամազները» կանգնեցրինք։ Դրանից հետո իրենք փորձեցին բարձրանալ դեպի մեր դիրքեր,

որը նորից չեզոք գոտի էր, որ հասկանան՝ մե՞ր կողմից է ինֆորմացիան գնացել, թե չէ, ու տեղի ունեցավ փոխհրաձգություն մեր և իրենց միջև։ Մոտ ինը հոգու կտրտեցինք։ Հետո նրանք, ինչպես միշտ, վախկոտի պես փախան հետ, իրենց վառված տանկերի հետևը դիրքավորվեցին, և միացավ իրենց հրետանին՝ ականանետ, «Գրադ»։ Անձրևի պես սկսեց մեր թիկունքում թափվել։

Մենք իրենց հետ կռիվ ենք տալիս դիմացից, իրենք ծանր հրետանիով հարվածում են մեր թիկունքին։ Այդ օրը մեր կողմից երկու հոգի զոհվեց և հինգ հոգի վիրավորվեց, որոնցից մեկը ես եմ։ Հիշում եմ, որ առաջինը վիրավորվեցի թևից, փոքր բեկոր էր, ուշադրություն չդարձրի, շարունակեցի կռվել, երկրորդ ականանետը, որ խփեց, դեմքիս ուժեղ հարված զգացի, բայց, փառք Աստծո, գլխիս սաղավարտ կար, մի բեկորը մտավ սաղավարտիս մեջ, մյուսը մտավ ականջիս մոտով գլխիս մեջ։

Ինձ այդ պահին շտապ մոտեցավ Վարդանը Կիրակոսյան, որը հատուկ նշանակության բրիգադում էր աշխատել ու «Մոբով» էր եկել առաջնագիծ, ինձ ասաց՝ նստիր, էլի են խփում, երրորդ ականանետի հարվածից արդեն ինձ պաշտպանեց Վարդանը, ով թիկունքով ինձ ծածկել էր։ Եթե Վարդանը չլիներ, էսօր կա՛մ գլուխս չէր լինի, կա՛մ ավելի ծանր վնասվածք կունենայի, դրա համար շնորհակալ եմ նրան, որ փրկեց կյանքս։


Հետո մոտ 200 մետր ինձ ոտքով տարան դեպի շտապօգնության մեքենան, որով տեղափոխեցին Մարտակերտի հոսպիտալ, բժիշկները էնտեղ առաջին օգնություն ցույց տվեցին, հետո տեղափոխեցին Խոջալու, երկու օր մնացի էնտեղ, հետո արդեն տեղափոխեցին Երևան՝ «Էրեբունի» հիվանդանոց, որտեղ էլ վերջնական վիրահատությունը արեցին և, փաստորեն, փրկեցին կյանքս, չնայած՝ բեկորը դեռ մնացել է գլխիս մեջ, որովհետև վտանգավոր հատվածում է։ Ուզում եմ ասել, որ մեր բժիշկները շատ լավ են աշխատում թե՛ Արցախում, թե՛ այստեղ՝ Երևանում։

-Հիմա ինչո՞վ եք զբաղված այստեղ, հնարավո՞ր է՝ նորից վերադառնաք առաջնագիծ։
-Առողջական վիճակս այս պահին թույլ չի տալիս նորից վերադառնալ, բայց մինչև վերջնական կապաքինվեմ, այս պահին «Կոմանդոս» ռազմական կենտրոնի հետ օգնություններ ենք ուղարկում Արցախ։ Իհարկե, լիարժեք ապաքինվելուց հետո, եթե պատերազմը վերջացած չլինի, էլի կմեկնեմ առաջնագիծ, էլի կմասնակցեմ պատերազմին։

Բայց հուսով եմ՝ շուտով ավարտված կլինի պատերազմը։ Ցավոք սրտի, մարդը երկու կյանք չունի, որ մեկը տա ընտանիքին, մյուսը՝ հայրենիքին, ուստի ուզում եմ դիմել մեր երկրի ղեկավարությանը՝ խնդրում եմ

Famous athlete, president of “Armenian Power” club նախագահ action movie actor Erik Ohanyan returned from the front line with a broken head.

His life was saved first on the battlefield, thanks to a friend who covered Eric with his body, then in Artsakh և Yerevan, thanks to our doctors. Eric had left for Artsakh as a volunteer and had been fighting against the enemy for several days in the north-eastern direction of Artsakh.

“I work in the Arabkir district administration. When the war started, the very next day I went to the military commissariat, gave my name and surname, and the next day we moved to the front line by buses. I was on the front line on the 29th of the month, on October 4 I was wounded. I fought with our conscripts, about whom much can be said.


I call them “ASALA” puppies, who, with their souls, kept the land as a person would keep his house. “They did not even think that it was possible to go back from the base,” Erik Ohanyan told us. – What combat mission did you perform in that direction? If I am not mistaken, you personally carried out a reconnaissance mission.

  • Without opening the quotation marks too much, let me say that I was in the reconnaissance detachment, the task was in the neutral zone, where we had to mine, to observe the area, because before reaching the front line, the enemy had to cross the neutral zone first. But, thank God, both in my time and now, according to my information, our neutral zone has not been given back, they keep it.

That was the main task. And I want to remember an interesting episode, we had a soldier named Monte, who is now wounded, he is in Yerevan, he was a conscript and a sniper, as if it was connected with his name. As we were descending into the neutral zone to mine, I approached Monte and said, “Monte, you are a sniper. When you see me, I will be taken prisoner. You will shoot me in the head.”

because I promised my wife at home that I would not be taken prisoner. Monte, I remember, filled his eyes, said: Eric, I can not do that, I said, you must be able to do it, I ask for it. And when we returned to the base after completing the task, I felt from Monte’s eyes that he would do it. He also said that he was ready. I do not know, we have soldiers and officers, we have volunteers.

  • And how did it happen that you were injured?
  • It was October 4, when, not to mention Azeris, because they were definitely not Azeris, about 22 people approached the observation post where they wanted to operate: grenade launchers, artillery to hit the cities of Artsakh from a closer distance. By the order of the Prophet

We positioned ourselves and started watching, and we saw that the well-trained boys, about 2 meters tall, but not Azerbaijani, with curly hair, were doing some actions. And about 500 meters away from them, “Kamaz” cars were approaching, which the army saw what they were bringing, informing our artillery, we stopped the “Kamazs”. After that they tried to climb to our positions,

which was again a neutral zone to understand whether the information had gone from us or not, and a shootout took place between us and them. We cut about nine people. Then, as usual, they ran back like cowards, positioned themselves with their burning tanks, and joined their artillery, the Grad grenade launcher. It started to fall behind us like rain.

We fight with them from the front, they hit us with heavy artillery. Two people were killed that day, five were wounded, and I was one of them. I remember the first one I was wounded in, it was a small piece, I did not pay attention, I continued to fight, the second grenade hit me, I felt a strong blow to my face, but, thank God, I had a helmet on my head, one part went into my helmet, the other went into my head .

At that moment, Vardan Kirakosyan, who had worked in a special brigade and had come to the front line with “Mob”, immediately approached me, told me to sit down, they were hitting again. If it were not for Vartan, I would either not have my head today or I would have had a more serious injury, for that I am grateful to him for saving my life.

Then they took me about 200 meters on foot to the ambulance, which took me to Martakert hospital, the doctors gave first aid there, then they took me to Khojaly, I stayed there for two days, then they took me to Yerevan, to Erebuni hospital, where they performed the final operation. , they saved my life, although the shard is still in my head, because it is in a dangerous part. I want to say

{“source_sid”:”AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604293317348″,”subsource”:”done_button”,”uid”:”AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604293311678″,”source”:”other”,”origin”:”unknown”}

that our doctors work very well both in Artsakh and here in Yerevan.

  • What are you doing here now? Is it possible for you to return to the front line?
  • My health condition does not allow me to return again at the moment, but until I finally recover, at the moment we are sending aid to Artsakh with the “Commandos” military center. Of course, after full recovery, if the war is not over, I will go to the front line again, I will take part in the war again.

Сообщение Մոնթեին ասացի՝ դիպուկահար ես դու, երբ որ տեսնես՝ գերի եմ ընկնում, ինձ գլխից կկրակես… պատմություն առաջնագծից. ինչ է եղել սիրված դերասանին появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->