>

Չավուշօղլուն երեկ Բաքվում հրապարակայնացրեց, որ մոտ օրերս Ադրբեջան է ժամանելու Թուրքիայի ՊՆ նախարարը։ Ինքնին հասկանալի է, որ սա պատերազմը շարունակելու կամ նունիսկ՝ ինտենսիվացնելու ուղերձ էր։ Սա, իր հերթին, հուշում է, որ չնայած տարածքային որոշ ձեռքբերումներին՝ Անկարան դեռևս չի լուծել քաղաքական այն խնդիրը, ինչի պատճառով սանձազերծել է պատերազմը, այլ խոսքով՝ չի հասել մեր տարածաշրջանում “սիրիական մոդելի” կիրարկմանը։
Թշնամու պլանների հետ կապված՝ ամեն բան ակնհայտ է” Նույնքան ակնհայտ ու անվիճարկելի են մեր բանակի հերոսականությունն ու ժողովրդի միասնականությունը։

Գալով հայաստանյան իրողություններին՝ ցավով եմ արձանագրում, որ իշխանության ներկայացուցիչները խիստ ագրեսիվ են արձագանքում որևէ այլընտրանքային դիրքորոշման, տեսակետի, որը դուրս է նրանց պատկերացումների շրջանակից։
Մինչդեռ՝ տրամաբանական է, որ հասարակությունն ու քաղաքական ուժերը իշխանությունից պահանջեն հստակեցնել որոշ հարցեր։
Մասնավորապես՝ ինչն է հայկական կողմի համար համարվելու հաղթանակ։ Այս տերմինը շրջանառության մեջ է դրվել հենց իշխանությունների կողմից ու տրամաբանական կլինի, եթե հենց իշխանությունը ձևակերպի ռազմական գործողությունների այն սցենարը, որը կարող է հաղթական համարվել։ Ո՞րն է հաղթանակը՝ հրադադարի հաստատումը պատերազմի այսօրվա իրողություններո՞վ, որովհետև թշնամին չի լուծել իր հիմնական խնդիրը, մինչև սեպտեմբերի 27-ը գործող առաջնագծի վերկանգնո՞ւմը, թե՞ թշնամուն պատժելը՝ նոր տարածքներ ձեռք բերելով։ Ես ունեմ իմ տեսակետը, սակայն առայժմ կսպասեմ իշխանության դիրքորոշմանը։




Քոչարյանի զոհերը

Մյուս կողմից՝ խիստ կարևոր է մեր բանակի հեոսականության արդյունքերի կապիտալիզացիան դիվանագիտական հարթության վրա․ Վաշինգտոնն ու Փաշիզը կարգավորման վերաբերյալ սահմանափակվում են ընդհանուր ձևակերպումներով(ԼՂ խնդիրը, տարբեր պատճառներով, նրանց համար ակտուալ չէ), Պուտինը օրերս դարձյալ խոսեց 5+2 բանաձի մասին, ինչը, մեղմ ասած, չի բխում մեր շահերից(Լավրովի պլանը փաստորեն ակտուալ է մնում՝ անկախ պատերզամից), իրանական ծրագրի հիմքում դարձյալ “դեօկուպացիայի” պնդումն է՝ համանախագության ձևաչափը փոխելու բաղադրիչով, ինչը դարձյալ չի բխում մեր շահերից։ Ի՞նչ միջոցներով է հայկական դիվանագիտությունը փորձելու բեկում մտցնել, մանավանդ, երբ արդարացիորեն շրջանառու է դարձրել “անջատում՝ հանուն փրկության” բանաձևը, ո՞րն է կարգավորման գործընթացում այն սահմանն, որից անդին զիջումներ անելը բացառվում է։ Սրանք հռետորական հարցեր չեն ու պահանջում են հստակ բանաձևումներ պաշտոնական մակարդակով։ Այլ խոսքով՝ ԼՂ խնդրի կարգավորման հարցում պաշտոնական Երևանը պետք է ունենա հստակ կոնցեպցիա։





Ժամանակն է, որպեսզի պաշտոնական Երևանը հստակ ձևակերպկի “կարմիր գծերը”՝ արտաքին գործընկերներին ու մեր հասարակությանը հստակ բացատրելով, թե ռազմական կամ դիվանագիտական որ հարցերում չենք կարող հանդուրժել զիջումներ։ Ընդ որում՝ “կարմիր գծերը” պետք է մի կողմից հնարավորինս արտահատեն մեր ազգային ձգտումները, մյուս կողմից՝ լինեն իրական օրակարգ, ընկալելի մեր դաշնակիցների ու արտաքին գործընկերների համար։
Գրում է Սուրեն Սուրենյանցը ֆեյսբուքյան իր էջում


Çavuşo ։lu announced in Baku yesterday that the Turkish Defense Minister will arrive in Azerbaijan in the coming days. It is self-evident that this was a message to continue the war or even to intensify it. This, in turn, suggests that despite some territorial achievements, Ankara has not yet resolved the political issue that unleashed the war, in other words, it has not achieved the implementation of the “Syrian model” in our region.
Everything is obvious about the plans of the enemy. “The heroism of our army and the unity of the people are just as obvious and indisputable.

Coming to the realities of Armenia, I note with regret that the representatives of the government react very aggressively to any alternative position, point of view, which is beyond the scope of their ideas.
Meanwhile, it is logical that the society and political forces demand from the government to clarify some issues.
In particular, what will be considered a victory for the Armenian side? This term was put into circulation by the authorities and it would be logical if the authorities formulate the scenario of hostilities, which can be considered victorious. What is the victory, the establishment of a ceasefire with the current realities of war, because the enemy has not solved its main problem, until the restoration of the front line operating on September 27, or punishing the enemy by acquiring new territories? I have my point of view, but for now I will wait for the position of the government.



On the other hand, it is very important to capitalize on the results of our army’s hegemony on the diplomatic plane. Washington and Pashiz are limited to common statements on the settlement (the Nagorno-Karabakh conflict, for various reasons, is not relevant to them), Putin recently spoke again about the 5 + 2 resolution, which, to put it mildly, is not in our interests (Lavrov’s plan remains relevant, regardless The Iranian program is again based on the assertion of “de-occupation” with a component of changing the size of the co-chairs, which again is not in our interests. By what means will the Armenian diplomacy try to make a breakthrough, especially when it has justly circulated the “secession for salvation” formula, what is the border in the settlement process, beyond which concessions are excluded? These are not rhetorical questions and require clear resolutions at the official level. In other words, official Yerevan must have a clear concept in the settlement of the Nagorno-Karabakh conflict.

Сообщение Ժամանակն է, որպեսզի պաշտոնական Երևանը հստակ ձևակերպկի “կարմիր գծերը появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->