>

Lragir.am-ը գրում է Նոյեմբերի 7-8-ի գիշերը կարող է վճռորոշ լինել արցախյան պատերազմի համար, կամ նվազագույնը’ վճռորոշ փուլերից մեկը, կախված իհարկե, թե որքան կշարունակվի պատերազմն ու ինչ բնույթ կկրի այն: Նախօրեն Շուշիի համար մարտերի ամենաթեժ օրն էր, ընդ որում առանձահատուկ ուշադրության է արժանի եւ այն, որ օրն ամենաթեժն էր նաեւ տեղեկատվական գրոհով, որին տարբեր ձեւաչափերով ու աղբյուրներով ենթարկվեց Հայաստանի թիկունքը: Ալիեւն այս պատերազմում լուծում է սեփական իշխանության եւ անվտանգության հարցը: Այս պատերազմն Էրդողանի պատերազմն է, այստեղ նպատակները դրել եւ փորձում է դրանց հասնել Էրդողանը’

թուրքական ռազմական օդանավերի, անօդաչուների, ադրբեջանցիների, Ալիեւի, ահաբեկիչների, նաեւ այս փուլում թուրք-հատուկջոկատայինների միջոցով: Էրդողանը նաեւ մարտի է նետել նրանց, որովհետեւ ավելի քան 40 օր տեւող պատերազմում նա չի հասել ռազմավարական ոչ մի նպատակի: Արցախի հարավում հակառակորդի առաջխաղացումը տարածքային առումով շոշափելի է, ռազմավարական առումով’ անգամ վտանգավոր իր համար: Նրանք խորացել են Հայաստանի եւ Իրանի ուժերի միջեւ, իսկ Մեղրին վերցնելու փորձը խնդրահարույց է: Մինչդեռ Էրդողանը գիտե, որ ինքն ամենեւին էլ Կովկասի վերջին պատերազմը չէ, որ սկսել է: Չի լինում վերջին պատերազմ




Քոչարյանի զոհերը

ընդհանրապես: Էրդողանը սկսել է իր պատմական բաժին պատերազմը Կովկասում, որում սակայն անմիջական իր դեմքով ներգրավվելու սահմանափակ հնարավորության եւ անուղղակի ահռելի ռեսուրսի վատնման պայմաններում նա դեռեւս չունի ռազմավարական ոչ մի էական ձեռքբերում: Շուշին նրա այդ փորձն է, միաժամանակ դրոշով «կերակրելու» Բաքվի իր խամաճիկին: Նոյեմբերի 7-8-ի նախորդող օրերին եւ հենց նախօրեի գիշերը հայկական բանակը նրան զրկել է հաղթանակից: Ըստ ամենայնի՝ դրա մասին է վկայում Պուտինի հետ Էրդողանի հեռախոսազրույցը եւ դրա վերաբերյալ տեղեկատվությունը, որ Էրդողանը Պուտինի հետ զրույցում կարեւոր է համարում հայկական կողմին





բանակցային սեղանի շուրջ բերելը: Դա խիստ հատկանշական հանգամանք է, որ արտահայտում է թերեւս Էրդողանի շփոթմունքն այն ամենից, ինչ նրա պատերազմի հետ անում է հայկական բանակը: Պատերազմն անշուշտ ավարտված չէ, Էրդողանը շփոթված է, բայց ոչ հանձնված եւ զենքը վայր դրած: Բայց հայկական հրամանատարությունն ու բանակը գիտեն, թե ինչ խնդիր են լուծում: Հայ քաղաքական ղեկավարությունն ու հանրությունն էլ պետք է գիտակցեն, թե որն է խնդիրը’ թույլ չտալ բանակի թիկունքի հոգեբանական եւ ռեսուրսային վայրիվերում:

Lragir.am writes that the night of November 7-8 can be decisive for the Artsakh war, or at least one of the decisive stages, depending, of course, on how long the war will last and what its nature will be. Yesterday was the hottest day of the battles for Shushi, and it deserves special attention and the fact that the day was also the hottest with an information attack, to which the rear of Armenia was exposed in various formats and sources. In this war, Aliyev is resolving the issue of his own power and security. This war is Erdogan’s war, Erdogan has set his goals here and is trying to achieve them through Turkish warplanes, drones, Az


eris, Aliyev, terrorists, as well as Turkish special forces at this stage. Erdogan also threw them into battle because he had not achieved any strategic goal in the war that lasted more than 40 days. The enemy’s advance in the south of Artsakh is tangible in terms of territory, even strategically dangerous for it. They have deepened between the forces of Armenia and Iran, and the attempt to take Meghri is problematic. Meanwhile, Erdogan knows that he is not the last war in the Caucasus to start. There is no last war at all. Erdogan has started his historic part in the war in the Caucasus, but in the face of limited opportunities to be directly involved and wasting enormous resources, he has not yet made any significant strategic gains. Shushi is his attempt to “feed” his Baku puppet with a flag at the same time. In the days before November 7-8



and just the night before, the Armenian army deprived him of victory. Apparently, this is evidenced by Erdogan’s telephone conversation with Putin and the information that Erdogan considers it important to bring the Armenian side to the negotiating table in a conversation with Putin. This is a very significant circumstance, which perhaps expresses Erdogan’s confusion about what the Armenian arm

y is doing with his war. The war is certainly not over, Erdogan is confused, but not surrendered and laid down his arms. But the Armenian command and the army know what problem they are solving. The Armenian political leadership and the public must realize what the problem is – not to allow psychological and resource crashes in the rear of the army.

Сообщение Ինչ է անում հայկական բանակը. Վճռորոշ գիշեր Էրդողանի համար появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->