>

{“source_sid”:”49E6EA57-067B-4BD1-9505-A11F6D05721C_1605029774922″,”subsource”:”done_button”,”uid”:”49E6EA57-067B-4BD1-9505-A11F6D05721C_1605029719505″,”source”:”editor”,”origin”:”unknown”}

Ստեփան Մանուկյանը գրում է. Երբ մար տական գործողությունների ժամանակ հրե տանակոծության հետևանքով վիրա վորվել էի, սպասում էի, թե երբ պետք է շտապ օգնությունը գար հետևիցս, բայց քանի որ շրջափ-ակման մեջ էինք, շտապ

օգնությունը չէր կարողանում հասնել մեր մոտ, հետս ևս երկու հոգի վիրա վորվել էին, չպատմեմ ու չմանրանամ, թե ինչ էինք զգում էդ ժամանակ, ինչքան էինք սպասում մի օգնության, երբ էդ մասով մեքենա անցավ տղաները կարողացան կանգնեցնել մեքենան, վիրա վորներից երկուսին կարողացան նստեցնել այդ մեքենան, երբ եկավ իմ հերթը չհասցրի նստեմ,

loading...



ակտիվ հրետա նակոծություն էր ու մեքենան երկար սպասել չէր կարող, վարկյանների հարցր էր ամեն ինչ, դրանից հետո քառասուն կիլոմետր նահանջի հրաման ենք ստացել եւ ոտքով իջել ենք, տղաներն են օգնել ինձ, մեկը զե նքս էր բերում, մեկը իրերս, մյուսները թևերիցս բռնած բերում էին, անընդհատ ասելով, որ ինձ չեն թողնելու, ոչ մի դեպքում:
Ես ամբողջ ճանապարհին անիծում էի էն մեքենան, որ չսպասեց ինձ ու քշեց գնաց, երբ արդեն հասցրել էին հոսպիտալ, մի քանի օր հետո իմանում եմ, որ մեքենան չկա,





տղաներից մեկը գե րի է ընկել, մյուսը անհայտ կորած է: Ես հրաշքով եմ փրկվել, ուրիշ բացատրություն չկա դրան: Ապաքինվում եմ: Հուսով եմ պատերազմի ավարտի պայմանները կպահվեն ու մեր գե րի ընկած տղերքը կգան, անհայտ կորածներն էլ կգտնվեն: Հույսս չի կորում:

Stepan Manukyan writes. When I was injured in a firefight during a firefight, I waited for the ambulance to come back, but as we were under siege, I was in a hurry.


The help could not reach us, two people were injured with me, I will not tell and I will not go into details about how we felt at that time, how long we were waiting for help, when a car passed in that part the boys were able to stop the car, two of the injured were able to get in the car. when it was my turn I didn’t have time to sit down,

It was an active artillery shelling and the car could not wait long, it was all a matter of seconds, after that we received a command to retreat for forty kilometers and got off on foot, the boys helped me, one was bringing my clothes, one was carrying my things, the others were holding me by the arms. constantly saying that they will not leave me under any circumstances.



I cursed the car all the way for not waiting for me and drove away when they had already taken me to the hospital, a few days later I found out that the car was gone,

One of the boys was taken prisoner, the other is missing. I was miraculously saved, there is no other explanation for it. I’m recovering. I hope the conditions for the end of the war will be maintained and our captive boys will come and the missing will be found. I do not lose hope.

Сообщение Ողջ ճանապարհին անիծում էի էն մեքենային, որ չսպասեց ինձ ու քշեց գնաց, երբ հոսպիտալում էի, մի քանի օր հետո իմացա, որ…Ստեփան Մանուկյան появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


add
loading...
.

от admin