>

Սիրանուշ Սարգսյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.
Արցախ(եթե բան են թողել Արցախից)հետ եկա,որ միգուցե այստեղ ստանամ լիքը հարցերի պատասխաններ: Երեկ Ստեփանակերտ քաղաքում ես չգտա ոչ մի հարցի պատասխան, դեպ րեսիվ և խավար քաղաք, աննոր մալ հանգստություն,

որ կարելի է «երանի տալ» պшտ երազմի ընթացքում հրթի ռшկոծությանը(այն ժամանակ կար հույս):Այսօր գնացի գյուղս, տունս, սակայն արդեն ոչ հիմնական ճանապարհով, այլ մեր ձեռքի տակ մնացած մյուս գյուղերով(Ննգի, Գիշի, Խնուշինակ, Ճարտար ու վերջապես Սոս):




Քոչարյանի զոհերը

Աննկարագրելի մառախուղ է այսօր Արցախիս մեջ, մշուշ, նման մշուշ ինչպիսին մեր իրականությունն է(ավելի մշուշոտ դժ վшր է պատկերացնել): Ճանապարհին գյուղարանքերի մեջ մշուշի միջից զին վшծ մարդիկ էին դուրս գալիս ու փորձում էինք հասկանալ յուրային է թե… Ամենատպավորիչը ընտանի կենդանիներն էին,






մրսած էին, վш խվորած Էին և տխուր հայացքով: Ծառերը ևս մրսած էին, տերևաթափ, սակայն բերքը վրան սպասում են: Մեր հավի ճտերը զարմացած նայում էին ինձ «էս ու՞ր եք» հայացքով: Կասեք գիժ է լրիվ, հավերի, կովերի ծառերի մասին է գրում: Սակայն 2 օրվա մեջ խոսելով շատ պաշտոնյաների (ինչ զավեշտալի է հնչում) և հուսալքված

հայացքով աշխարհազորայինների հետ հավատացեք՝ կենդանիները, ծառերը առավել շատ ասելիք ունեն քան իրենք: Չգիտեմ ինչ կարգավիճակով(թեկուզ ամենավատ) մենք պիտի հետ գանք:Իմ սիրելի արցախցիներ, հավատացեք առանց մեզ այս հողը(ավելի շուտ նրա մի մասնիկը) առանց մեզ ոչ մի բան է.

Որքան էլ ցш վոտ լինի պետք է գանք և կրկին ապրենք, սկզբում թեկուզ այս կենդանի-դ իшկ կարգավիճակով, սակայն պետք է գանք, որ կենդանանանք կրկին, ոչ մի տեղ մենք «ՄԵՆՔ» չենք լինելու, ոչ մի տեղ մեզ չեն սպասելու, միայն մեզնով այս վիր шվոր, шր յունոտ, տш ռшպած հողը կարող է կրկին ապրել և ապրեցնել մեզ…»


Siranush Sargsyan wrote on her Facebook page.
I came back to Artsakh (if they left anything from Artsakh) so that I might get a lot of answers here. Yesterday in Stepanakert I did not find the answer to any question, by the way, the dark city, the new calm,

that we can “bless” the rocket fire during the nightmare (there was hope at that time). :



It is an indescribable fog in Artsakh today, foggy, foggy like our reality (it is harder to imagine more vague). On the way, armed men came out of the fog in the villages and we tried to understand that յուր’s most impressive were the pets.

They had a cold and a sad look on their faces. The trees were cold, but the harvest was waiting for them. Our chickens were looking at me in amazement, “Where are you?” You say crazy is complete, he writes about chickens, cows, trees. But in 2 days, talking to many officials (which sounds ridiculous): disappointed

Believe in the military, animals and trees have more to say than they do. I do not know in what status (even the worst) we must return. My dear people of Artsakh, believe me, without us this land (rather a part of it) is nothing without us.

Сообщение Ճանապարհին գյուղարանքերում մշուշի միջից զինվшծ մարդիկ էին դուրս գալիս և փորձում էինք հասկանալ յուրային է թե… Արցախցու հուզիչ գրառումը появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->