>

Վերջերս լուսադեմի 6-ի կողմերը ես հեռախոսով եմ խոսում: Պատերազմից մնացած ռեֆլեկսիա է՝ լուսադեմի մթնշաղին հարաբերական հանգիստ էր Ստեփանակերտում: Ու հիմա էլ ենք այդ ժամերին խոսում, ավելի ստույգ՝ զանգում է ինքը, խոսում եմ ես, փորձելով լռության անդունդից դուրս քաշել

ընկերոջս: Պարզ ու մարդկային բաներից եմ ղունղունում, մեկ էլ ծորացող լուսաբացի մեջ խուժում ու որոտում է անմարդկային ճչոց: Կին է գոռում: Վեր ենք թռնում՝ ես ժամի հայաթում, ինքը՝ Պիտաչոկի կողքի բակում: -Հեսա կզանգեմ… Ես հոկտեմբերի վերջից սկսել եմ ամեն ինչ դանդաղ ընկալել, էլ




Քոչարյանի զոհերը

նախկին սրնթաց մտածելու, արձանգանքելու ունակությունը չկա: Ուժ եմ գործադրում, թե ինչ կարող էր պատահած լիներ, խոհանոցի կենտրոնում լռվել եմ՝ տաք ջազվեն ձեռքիս.. Աստված չտա, երեխու մահվան գույժն է իմացել, պատուանից Զորավորի գմբեթին նայելով, խոստումներ է, որ տալիս եմ, միայն թե իմ մտածածը չլինի: Զանգեց: -Աաա, լյավ խաբար ասիմ, հարևանի խոխան ողջ ա, զանգալ





ա….Բաքվից: Լուրը կանգնել՝ չի մտնում գլխիս մեջ. ո՞նց Բաքվից, էստեղ լավը ո՞րն է… -Դու էդ տղու մերը լինեիր, դու էլ ուրախությունից կգոռայիր, միայն թե երեխեդ ողջ լիներ, ասում ա, ժ.6-ին մի ամիս առաջ անհետ կորած երեխեն զանգեց, հետո հեռախոսը ադրբեջանցի վերցրեց ու ասեց՝ լավ կլինի,

մայրիկ, չմտածես: Մոր աչքերը տեսնեիր… Ես քո իսկական մաման չեմ, բալե՜ս, բայց իմացած եղիր, որ բոլոր մայրերի սիրտը կանգնած է, նորից կզարկի երբ դուք տուն դառնաք: Պատեպատ տվեք ձեզ, երկու շաբաթ է անցել, հետ բերեք երեխեքին, մնացածը հիմա. նախարար, մանդատ՝ կապիկություն է:


I’ve been talking on the phone around 6 a.m. lately. It is a reflection of the war: it was relatively quiet in Stepanakert at dusk. And now we talk during those hours, more precisely, he calls, I talk, trying to pull my friend out of the abyss of silence. I murmur from the simple and human things, and suddenly in the dripping dawn

there is an inhuman scream. A woman is shouting. We jump up, in the Armenian clock, in the yard next to Pitachok. – I will call Hesa ​​… I have started to perceive everything slowly since the end of October, and I do not have the ability to think and react as before. I use my strength to see what could have happened, I am silent in



the center of the kitchen, holding a hot jazz in my hand .. God forbid, he has learned the news of the child’s death, looking at the dome of Zoravor from the bed, I make promises only if I do not think. Called: – Ah, let me tell you the good news, Harkhan Khokhan is alive, he called … from Baku. The news does not enter my head to stand. How from Baku, what is good here … – If you were that boy, you would shout with joy, only if your child

was alive, he says, at 6 o’clock the missing child called a month ago, then the phone He took an Azerbaijani and said, “It will be good, mother, don’t think.” You could see your mother’s eyes … I’m not your real mom, sweetheart, but know that all mothers’ hearts stand still, they will beat again when you get home. Give yourself a break, two weeks have passed, bring th

Сообщение Մեկ ամիս առաջ անհետ կորած երեխեն զանգեց, հետո հեռախոսը ադրբեջանցի վերցրեց ու ասեց… Անիտա Հախվերդյանի անչափ հուզիչ գրառումը появились сначала на .


от admin

-->