>

Ուզում եմ կիսվել իմ պատմությամբ:

Մանրամասներ ներկայացնելու կարիք չկա, թե ինչպես սկսեցի ծնողներիցս առանձին ապրել, կարծում եմ՝ նման դժվարություններ լինում են յուրաքանչյուրիս կյանքում:




Քոչարյանի զոհերը

Երբ հայրս արդեն չկար, 80 տարեկան մայրս մնացել էր միայնակ, անօգնական վիճակում, դրա համար էլ որոշեցի նրան իմ տուն տեղափոխել: Նա գյուղում էր ապրում, և այնտեղ հաճախ գնալ չէր ստացվում: Մորս համար շատ դժվար էր միայնակ ապրելը. պետք է ամեն օր խանութ գնալ, ուտելիք պատրաստել, հագնվել:





Սկզբում ամեն ինչ շատ լավ էր: Մայրս աստիճանաբար հարմարվեց իմ տանը: Հանգիստ պառկում էր իր սենյակում, հեռուստացույց դիտում, աուդիոգրքեր լսում:


Մորս համար օգտակար ու համեղ սնունդ էի պատրաստում, մրգեր գնում: Ամեն ինչ անում էի, որ իրեն լավ զգա:

Սակայն 1 ամիս անց մայրս հոգնեց հանգիստ կյանքից: Նա սկսեց ավելի հաճախ դուրս գալ սենյակից, վիճել ինձ հետ, բարկանալ ու խրատներ տալ:



Մեկ այնպես չեմ մաքրել տունը, մեկ վատ եմ եփել, մեկ իրերը լավ չեմ դասավորել, լվացքը ուշ ժամի եմ միացրել… Բանը հասավ նրան, որ ինչին ես դիպչում էի, նա դժգոհում էր: Հետո նա մեղադրեց ինձ, որ ես եմ մեղավոր, որ իրեն լավ չի զգում. ես չպիտի նրան «զրկեի հարազատ տնից և բնակեցնեի լուցկու տուփի մեջ»:

Насколько важную роль играет мать в жизни человека

Փորձում եմ զսպել ինձ, ավելորդ անգամ չպատասխանել, աչք փակել նրա դժգոհության վրա: Սակայն օրեցօր ավելի է դժվարանում: Վալերիանա եմ խմում և զղջում, որ նրան բերել եմ այստեղ: Անկեղծ ասած՝ մարդկանց քննադատությունից էլ եմ վախենում, չէ որ ոչ մեկի մտքով չի անցնի, որ տարեց մայրս ունակ է նման բաների:

Հայտնվել եմ ամենաբարդ իրավիճակում. մի կողմից խիղճս է տանջում, մյուս կողմից էլ իմ կյանքն է փչանում:

Сообщение Տարեց մորս բերել եմ իմ տուն, որ խնամեմ նրան, սակայն հիմա զղջացել եմ, բայց չեմ էլ կարող դուրս հանել նրան появились сначала на ՄԵՐ ԻՆՖՈ.


от admin

-->