>

Հունվարի վերջին մահացավ հայրիկս, իմ սիրելին, իմ կտորը: Ես Արցախում նկարահանումների էի, երբ պատահեց դեպքը: Ցավս մեծ էր, կապիտուլացիայից հետո, թվում էր, սառել են էմոցիաներս ու միայն

այն օրը, երբ հայրենի Վանաձորում մտա մեր հին եկեղեցին, զգացի, որ նորից կարող եմ վշտից ճչալ: Բայց հենց այդ րոպեին տեսա, որ պատերազմից 3.5 ամիս անց եկեղեցում դրված է 18-ամյա Չոռնիի փակ դագաղը, կողքին ոչ ողջ, ոչ մեռած կանգնած էր մոտավորապես իմ տարիքի մայրը:




Քոչարյանի զոհերը

Մենք ապրում ենք նոր Հայաստանում, այստեղ անձնական ցավն ապրելիս անգամ ամաչում ես, որովհետև մեծ եռաբլուր է դարձել հայրենիքդ, որովհետև 4 ամիս է՝ հերթեր են դիահերձարանների առաջ, որովհետև մարդիկ իրար աչքալուսանք են տալիս, եթե գտնում են որդիների չորացած մասունքները:




Երկրի և երկնքի մեջտեղում վշտից քարացած պետության ցավի ձայները՝ Գայանե Մովսիսյանի ռեպորտաժում:


At the end of January, my father died, my beloved, my piece. I was filming in Artsakh when the incident happened. My pain was great, after the capitulation my

emotions seemed to freeze and only on the day when I entered our old church in my native Vanadzor, I felt that I could scream in grief again. But at that very moment, I saw that 3.5 months after the war, the closed coffin of 18-year-old Chorni was placed in the church, with a mother about


my age standing next to her, neither alive nor dead.

We live in a new Armenia, you are ashamed even when you experience personal pain here, because your homeland has become a big hill, because there are queues in front of morgues for 4 months, because people look at each other if they find the dried remains of their sons.

The voices of the pain of a state frozen in grief in the middle of the earth and sky in Gayane Movsisyan’s report.

Сообщение 🎥🎥🎥ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ։ 😓 😓 😓Բոլոր հարազատները շոկի մեջ էին, երբ գնդապետի գերեզմանը քանդելուց հետո իրենց որդու դին գտան появились сначала на .


от admin

-->