>

Իսկանդերի և Շուշիի վերաբերյալ: Քանի որ WarGonzo նախագիծն այդ ժամանակ իրադարձությունների էպիկենտրոնում էր, մեր դիտարկումները կարող են օգտակար լինել: Այս մասին գրում է WarGonzo նախագիծը տելեգրամ ալիքում։

«Իրականում գործողությունների ծրագիր կար և այն կոչվում էր «Դժոխքի կիրճ»: Որքանով մեզ հայտնի է, այս ծրագրի հեղինակներից մեկն Արցախի Պաշտպանության բանակի ներկայիս ղեկավար Միքայել Արզումանյանն էր: Ստրատեգիան, որն օգտագործվում էր նրա պաշտոնի գալուց հետո, որոշակի իմաստով աշխատում էր:




Քոչարյանի զոհերը

«Դժոխքի կիրճում», որը ձգվում է Հադրութից գրեթե մինչև Շուշի, թողնում էին, որպեսզի թշնամին մոտենա, այնուհետև հարված հասցնում հրետանիով և այլ հասանելի միջոցներով: Wargonzo նախագծի թիմը դա տեսել է սեփական աչքերով, տեսանկարահանել է և ցույց տվել իր հետևորդներին:





Այո, դա ռիսկային ծրագիր էր, բայց եթե Երևանում ղեկավարությունը հնարավորություն տար այն հասցնել մինչև վերջ, Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմի արդյունքները կարող էին այլ լինել: Բայց Միքայել Արզումանյանը չուներ Իսկանդեր և չէր կարող տնօրինել այն իր հայեցողությամբ:

Մենք որևէ մեկին չենք փորձում արդարացնել կամ մեղադրել, մենք ասում ենք այն, ինչ կա:


րցախի ՊԲ-ն նման կարգի զինատեսակ չունի, սակայն վերոնշյալ ծրագրի հետ մեծ հույսեր էին կապվում․ հրամանատարների շրջանում մենք խուճապ չենք նկատել: Այո, հեշտ չէր, այո, կար գործողությունների անհամապատասխանություն, բայց համոզմունք կար, որ առկա իրավիճակից դուրս գալու ելք կա: Բացի այդ, երկինքն ինչ-որ կերպ հաջողվեց փակել, և անօդաչու թռչող սարքերն ավելի քիչ էին անհանգստացնում, համենայնդեպս այնքան շատ չէ, որքան պատերազմի սկզբում:

Ալիևի ռեսուրսները սպառվում էին։ Դրանք անսահման չէին․ 40 օր անընդմեջ հարձակումը շատ ծախսատար է։ Ամեն առումով։ Դրա համար, պատերազմի վերջին մի քանի օրերին, ռազմաճակատի այլ հատվածներում (օրինակ ՝ Մարտունու մոտ), Ադրբեջանի զինված ուժերը սկսեցին նահանջել։ Բաքվի բոլոր ուժերը նետվեցին Շուշիի մոտակայք, և եթե նրանց ոչնչացնեին այնտեղ, Ալիևը լուրջ խնդիրներ կունենար։ Շատ լուրջ․ բայց դա տեղի չունեցավ:

About Iskander և Shushi. Since the WarGonzo project was at the epicenter at the time, our observations may be helpful. The WarGonzo project writes about this on the telegram channel.

“There was actually an action plan, it was called ‘Hell’s Gorge.’ As far as we know, one of the authors of this program was the current head of the Artsakh Defense Army Mikael Arzumanyan. The strategy that was used after he came to power worked in a sense.



In the “Hell Gorge”, which stretches almost from Hadrut to Shushi, they allowed the enemy to approach, then hit with artillery and other available means. The Wargonzo project team saw it with their own eyes, filmed it and showed it to its followers.

Yes, it was a risky plan, but if the leadership in Yerevan had the opportunity to carry it to the end, the results of the second Karabakh war could have been different. But Mikael Arzumanyan did not have Iskander, he could not manage it at his own discretion.

We do not try to justify or blame anyone, we say what is there.

The Artsakh Defense Army does not have such a weapon, but great hopes were connected with the above-mentioned program ․ We did not notice any panic among the comm

anders. Yes, it was not easy, yes, there was a mismatch of actions, but there was a belief that there was a way out of the current situation. Besides, the sky somehow managed to close, the drones were less disturbing, at least not as much as at the beginning of the war.

Сообщение «Դժոխքի կիրճ» օպերացիայի մասին. Ինչպես էին Արցախում պլանավորել կանգնեցնել թշնամուն ու ով է մեղավոր, որ դա չստացվեց. WarGonzo появились сначала на .


от admin

-->