>

2020-ի ամռանը պատահած n ղբերգшկան шվտnվ թшրից դստերը, փեսային և թոռներին կnր ցնելnւց հետո վաստակաշատ այս դերասանական զույգը օրերս վերադարձել է հարազատ Սունդուկյան թատրոնի բեմ ու նկարահանման հրապարակ: Նրանք փորձում են իրենց անձնական nղբերգությունն առաջին հերթին հաղթահարել իրենց հանդիսատեսի համար ու ջանում են համակերպվել այն մտքի հետ, որ պարտավոր են ապրել այս կյանքը հանուն հարազատների և միմյաց, իրար թևութիկունք լինելով և՛ կյանքում, և՛ արվեստում: Տևական ստեղծագործական դադարից հետո Արմեն Մարությանն ու Ալլա Վարդանյանը առաջին անգամ անկեղծացան մեր ընթերցողների համար: — Համոզված եմ’

հեռուստադիտողին առավել քան հաճելի էր Ձեզ կրկին տեսնել հեռուստաէկրանին’ «Արմենիա TV»-ով օրերս մեկնարկած «Ծաղիկներ ձյան տակ» սերիալում: Դժվա՞ր տրվեց այս վերադարձը: Արմեն Մարության — Մինչ այս սերիալը, ինձ առաջարկեցին խաղալ ևս պատերազմական թեմայով մի փոքրիկ հերոսապատումում: Թեպետ առանձնապես տրամադրություն չունեի, բայց համաձայնեցի… Գիտե՞ք, մարդ կա՛մ պիտի կարողանա հաղթահարել իրեն բաժին հասած փորձությունները, կա՛մ էլ պիտի առհասարակ չապրի: Իսկ այդպես չի կարելի: Այդպես, հաղթահարելով ցшվu և միաժամանակ տուրք տալով մասնագիտությանս, համաձայնեցի նկարահանվել: Դրանից հետո արդեն զանգահարեց




Քոչարյանի զոհերը

ռեժիսոր Ելենա Արշակյանն ու առաջարկեց նկարահանվող հեռուստանովելում մարմնավորել Հայոց բանակի գեներալին: Մի դեր էլ կնոջս’ Ալլային առաջարկեց: Իմիջիայլոց, հաշվի առնելով մեր հոգեվիճակը, Ելենան շատ նուրբ մոտեցավ հարցին, ու այդպես փոխհամաձայնության եկանք: 4STOPPED Ալլա Վարդանյան — Իսկ իմ կերպարը պարզ ու հասարակ կին է, որի որդին ամուսնանում է հերոսներից մեկի դստեր հետ: Դեռևս մեկ անգամ եմ եղել նկարահանման հրապարակում և զգացի, թե որքան ջերմ մթնոլորտ է այնտեղ տիրում: Շնորհակալ եմ, որ ինձ հրավիրեցին ու, ճիշտ է, դժվարությամբ, բայց փորձում եմ դուրս գալ ծшնր հոգեվիճակից ու պատշաճ կերպով կատարել իմ






գործը: — Պարոն Մարության, իսկ ինչպիսի՞ մարդ է Ձեր հերոսը: — Կերպարս 1990-ականների արցախյան հերոսամարտի ժամանակ փոխգնդապետ է եղել, որի զինվորներից մեկը գ երի է ընկել: Իսկ մեր օրերում, ըստ սցենարի, հերոսս արդեն գեներալի կոչում ունի, բայց չի կորցրել իր հոգատար վերաբերմունքը իր ստորադասների նկատմամբ: Առհասարակ, պшտերազմի միջով անցած զինծառայողներն ուրիշ տեսակ են: Ես նման ընկերներ ունեմ ու գիտեմ, որ արտաքուստ խստությամբ հանդերձ, նրանք շատ զգայուն են, բարի սիրտ ունեն: Իմ հերոսը հենց այդպիսի մարդ է: — Հանրության մի մասի կարծիքով’ այս ժամանակահատվածում չարժեր անդրադառնալ նման ցшվոտ թեմայի: Ա. Մ. — Ես համամիտ չեմ այդ կարծիքի հետ, ընդհակառակը, մենք շատ քիչ ենք անդրադառնում

պшտերազմական կյանքին, ու երևի հենց դա էր պատճառը, որ մեր երկրի հետ նման բան տեղի ունեցավ: Օրինակ’ ամերիկացիները կամ ռուսները իրենց հաղթանակների ու հերոսների մասին անընդհատ ֆիլմեր են նկարահանում, գրքեր են գրում… Իսկ մենք կարծես ուզում ենք մոռանալ, թե ինչերի միջով ենք անցել: Ինչո՞ւ: Չէ՞ որ մենք այնպիսի ազգ ենք, որ պիտի շատ խոսենք մեր տեսակի մասին: — Գրեթե մեկ տարվա դադարից հետո Մայր թատրոնը կրկին վերադառնում է իր բնականոն աշխատանքին: Առաջիկայում ի՞նչ զբաղվածություն ունեք բեմում: Ա. Մ. — Դե, այնքան էլ հեշտ չէ խաղացանկ վերականգնելը, դերասաններ են բացակայում’ մի մասը թատրոնից հեռացել է, մի քանիսն էլ’ կյանքից… Այնուամենայնիվ, նորություններ էլ են սպասվում. խոսակցություններ կան, որ թատրոնի ղեկավարությունը մոտ 4 նոր ներկայացում է նախատեսել: Ա. Վ. — Այս պահին ես զբաղված եմ

«Հարսնացուն հյուսիսից» ներկայացման մեջ, որտեղ խաղում եմ Վալյայի մոր կերպարը: Այդ ներկայացումը մեզ համար շատ թանկ է, որովհետև երաժշտական ձևավորմանը մասնակից է եղել մեր լուսահոգի դուստրը (հուզվում է)… Իհարկե, այն ամենից հետո, ինչ մենք տարանք, շատ դժվար է, բայց կփորձենք նորից ապրել ու խաղալ… Ես չգիտեի, որ ուժեղ կին եմ, բայց պարզվեց, որ իսկապես ուժեղ եմ (արցունքախառն ժպտում է): — Երկարատև դադարից հետո հաջողվո՞ւմ է վերականգնել դերասանական «ֆորման»: Ա. Մ. — Ինչպես Շեքսպիրի «Համլետի» երկխոսության մեջ է ասվում’ «Այս մեռելը որքա՞ն կմնա հողի տակ» հարցին, պատասխանում են’ «Եթե կենդանի ժամանակ փտած չլինի, 15 տարի էլ կդիմանա»: Հիմա մերն է, եթե դերասանը պրոֆեսիոնալ է, նրան 5 օրն էլ բավական է «ֆորման» վերականգնելու համար: Եթե դադարը, ասենք, 10 տարի լիներ, ապա իհարկե, հետ


կվարժվեիր, «կժանգոտեիր», ու վերականգնվելը բարդ կլիներ: Բայց մի տարվա ընթացքում, հատկապես երբ նկարահանվում ես սերիալներում, անհնար է «ֆորման» կորցնել: Ա. Վ. — Բացի այդ, թատրոնը մեր կյանքն է, ուստի վերադարձից հետո ավելի կարոտով ու ոգևորությամբ ես խաղում: — Բեմում բազմիցս ամուսինների եք խաղացել, շատ չի՞ լինում’ և՛ թատրոնում, և՛ տանը… Ա. Վ. — Ոչ, մեր դեպքում նման բան չկա: Հակառակը, մենք հաճույք ենք ստանում իրարից և՛ տանը, և՛ բեմում, միայն թե փորձերի ժամանակ Արմենը մի քիչ շատ է վրաս խոսում (ժպտում է)… Բայց ոչինչ, դա էլ իր



հետաքրքրությունն ու օգտակարությունն ունի: Ա. Մ. — Արդեն 43 տարի միասին ենք, բայց երբեք իրարից չենք հոգնել: — Բոլորս էլ այսօր ծանր ժամանակներ ենք ապրում, իսկ արվեստագետները առանձնակի զգայուն են ու զգացմունքային: Ինչպիսի՞ն եք տեսնում Ձեր ապագան Հայաստանում: Ա. Մ. — Պատմությունը ցույց է տվել, որ նման ժամանակաշրջաններ մեր ազգն ու երկիրը բազմիցս է ապրել: Հուսով եմ, որ սրանից հետո ինչ-որ բան կփոխվի: Ըստ իս’ այս համակարգիչները, սմարթֆոնները, սոցցանցերը բոլորիս տարան մի ուրիշ աշխարհ, որտեղ, ցավոք, արվես

After the tragic accident that took place in the summer of 2020, after marrying her daughter and son-in-law, this deserving actor couple has recently returned to the stage and set of the native Sundukyan Theater. They try to overcome their personal tragedy first and foremost for their audience and try to come to terms with the idea that they have to live this life for the sake of their relatives, each other, being each other in life and art. For the first time since the boys’ creative break, Armen Marutyan and Alla Vardanyan were sincere to our readers. – I am sure that the viewer was more than happy to see you again on the TV series “Flowers under the snow” launched by “Armenia TV”. Was this return difficult? Armen Marutyan – Before this TV series, I was offer

ed to play in a small heroic story about a war. Although I was not in a good mood, but I agreed … You know, a person must either be able to overcome the trials that have befallen him, or he must not live at all. And this is not allowed. So, overcoming the shock and paying homage to my profession at the same time, I agreed to shoot. After that, director Elena Arshakyan called and offered to play the general of the Armenian Army in the film. He offered another role to my wife Alla. By the way, taking into account our state of mind, Yelena approached the issue very gently, and so we came to an agreement. 4STOPPED Alla Vardanyan – And my i

mage is a simple woman whose son marries the daughter of one of the heroes. Once I was on the set, I felt the warm atmosphere there. Thank you for being invited and, of course, with difficulty, but I try to get out of your bad mood and do my job properly. – Mr. Marutyan, what kind of person is your hero? – My character was a lieutenant colonel during the Artsakh war in the 1990s, one of whose soldiers was killed. A

nd nowadays, according to the script, my hero already has the rank of general, but he has not lost his caring attitude towards his subordinates. In general, the soldiers who went through the war are different. I have such friends and I know that despite their appearance, they are very sensitive and have a kind heart. My hero is just such a person. – In the opinion of a part of the public, such a hot topic should not have been touched upon during this period. A. Մ. – I do not agree with that opinion, on the contrary, we pay very little attention to post-war life, and that is probably why such a thing happened to our country. For example, the A

mericans or the Russians are constantly making films about their victories and heroes, writing books … And we seem to want to forget what we went through. Why? After all, we are a nation that has to talk a lot about our species. – After a break of almost a year, the Mother Theater returns to its normal work. What are you doing on stage in the near future?

Сообщение Այսքան լռությունից հետո առաջին անգամ․ Արմեն Մարության և Ալլա Վարդանյան. «ԴԺՎԱՐ Է, ԲԱՅՑ ԿՓՈՐՁԵՆՔ ԱՊՐԵԼ ՈՒ ԽԱՂԱԼ».տեսեք ինչ են պատմել նրանք появились сначала на .


от admin

-->