>


Ավագ Պապոյանը գրում է. Երբ նոր-նոր էինք ամուսնացել, մի օր, երևի գիշերը ուշ տուն գալուս համար վի ճեցինք կնոջս հետ, նեղացրի, տռոտեց, չէր խոսում հետս. Մայրս նկատեց, սկզբից ինձ հետ առանձին խոսեց, հետո հարսի, երկուսիս էլ նույն բանն ասաց








Քոչարյանի զոհերը


— Տուն է, ընտանիք է, վե ճ էլ կլինի, նեղանալ էլ, խռովել էլ, դա բնական է, բայց երբեք ուրիշների մոտ, լինեմ դա ես, թե հարսիս հերանքը, հյուր, հարազատ, բարեկամ, ոչ մեկի մոտ ցույց մի տվեք, որ դուք խռով եք իրարից, նույնիսկ էրեխեքի մոտ ցույց չտաք.

Անցել է համարյա 30 տարի, մի քանի տարի է մայրս դրախտում է, բայց այդ խորհուրդը մտավ մեր ինքնագիտակցության մեջ, ես էլ էդ բանը վաղը տղաներիս, հարսներիս կասեմ… Հիմա որոշներին ո՞նց բացատրենք, ո՞նց հասկացնենք, որ ուղեղները մտնի, թե Հայաստանը մի ընտանիք է, ժողովուրդը այդ ընտանիքի անդամները.



Ցավոք սրտի մեր այդ ընտանիքում ու արդար-մաքուրները կան, և գ ող ու բ ոզ կա, և թա լանչի ու մարդաս պան կա, ստեղծող ու չա թլախներ կան, բայց արտաքին աշխարհի համար, մենք պիտի մի բռու նցք երևանք, մի կուռ ընտանիք.
Ախ երանի Աստված բոլորիս աչքերը բացեր, գիտակցությունը լուսավորեր. Շատ բան կարող եմ ասել այս թեմայով, բայց դե մտածում եմ ՝ ու՞մ ասեմ…

Сообщение Երբ նոր-նոր էինք ամուսնացել, մի օր վի ճեցինք կնոջս հետ, նեղացրի, չէր խոսում հետս. Մայրս նկատեց, երկուսիս էլ ասաց… Անցել է համարյա 30 տարի, մի քանի տարի է մայրս դրախտում է… появились сначала на ՏԵՂԵԿԱՏՈՒ.


от admin

-->