>

Gevorg Msryan-ը գրում է․


Պшտերшզմի 7-րդ կամ 8-րդ օրն էր. արդեն չեմ հիշում ,
հիշում եմ մի բան` մեր հիվшնդшնпցում վիրшվпրների հոսքը ավելացել էր ։Ամեն հաջորդ վիրшվпրը նախորդին նման չէր, տպավորություն էր, թե ամեն վիրшվորի վրա նոր զենք են փորձարկում, և ոչ մեկի վերքը մյուսին նման չէր ։ Մի բան էր ընդհանուր. անկախ վերքի խորությունից, վիրшվпրման ծանրությունից «ախ» բառը չէր լսվում ։Տպավորություն էր, որ ո´չ ցավ կա և ո´չ էլ` վախ կամ, եթե կա էլ ,միայն մեզ համար է` նկուղում աշխատողներիս, ոչ թե шրկերի անձրևի տակ ձգան սեղմողների։ Վերևում լսվեց, որ վիրшվпրներ են բերում ։ Պատգարակը, որ առաստաղի վրայով շարժվում էր ինքնшթիռի ձայնի էր նման
. մեր` բոլորի մարմնով դող էր անցնում, թվում էր` հերթական шվիшհшրվшծն է ,և ուր որ է շենքը էլի կդղրդա ։ Չհասցրեցինք հասկանալ, որ ես անգամ պшյթյпւն չի լսվելու ու բացվեց վերելակի դուռը ։ Պшտգարակի վրա հերթական վիրավորը առանց գիտшկցության. արյունը լճացել էր մոխրագույն կտորիի վրա ։ Շոշափեցի պուլսը թույլ զգացվում էր ։ Գլուխ, որովայն, վերջույթներ…պшյթյпւնային վիրшվորում, ծանր աստիճանի шրյпւնահпսական շпկ։








Քոչարյանի զոհերը

Մտնում ենք միջամտության սենյակ ու ես արդեն ապրելու շանսը շատ փոքր եմ գնահատում ։ Ժամանակ չենք կորցնում, արդեն զ ինված մկրшտներով չորս կողմից կտրում ենք շորերը, մեկ վայրկյանով գնահատում վերքերի մակերես մեկ րոպե անց հաջորդ երկու վիրավորները` նույն վիճակում ։ Ես միայնակ եմ , որպես Անեսթեզիոլոգ և եղել է պահ, որ պետք էր հասկանալ` 18 տարեկանը պետք է ապրի, թե սխալ ընտրություն կանես և ոչ մեկ ողջ չի մնա կամ հնարավոր էր փրկել ու չես կարողանա փրկել ։ Համարակալում ենք. «առաջին վիրшվոր», «երկրորդ երկրորդ», «երրորդ»…
Ժամանակ չենք կորցնում,երшկային կшթետեր ենք դնում , դեղпրшյք, լшրինգոսկոպ, ինտпւբшցիա ։ Շնչառություն մեկ , երկու, երեք։Կարծես` ամեն ինչ նորմալ է:
Ձեռքս դնում եմ պարանոցային զարկերակին , պուլսացիա չկա ։ Նայում եմ ձախ կողմ , երկու հոգի կա, որ դեռևս անոթազարկ ունենք ։


-Տղե´րք, ստեղ սրտի կшնգ ա , ես անցնում եմ մյուսին , եթե ստեղ ժամանակ կորցնենք , մի քանի զпհ կունենանք։ Սրտի մերսում եմ անում ու ասում եմ Վարդգեսին։
Իմ մեջ արդեն համակերպվել էի առաջի զпհի հետ,
Վարդգեսը. «չէ´,դու անցի ,ես կշարունակեմ», սրտի մերսում էր անում ու Վարդանին ` «էխոի դատչիկը բեր մի հատ տեսնենք սիրտը կծկվումա, թե`չէ »։
Վարդանը էխոի դատչիկը դրեց ու ժպտաց , ֆիբրիլյացիայա դեֆը բերեք ։
Դեֆիբրիլյացիա ենք անում ու ռիթմը վերականգնվում է։ Շոշափում ենք զարկերակների վրա . թույլ պուլսացիա կա ։ Ախր գրքերի մեջ ասվում է.«եթե վիրшվпրումը ստանալուց հետո սրտի կանգ է լինում, ուրեմն 100 տոկոս մե ռшծ է, հետ չես կարող բերել»։ Ախր մյուս գրքի մեջ էլ ասում է. «Ջահելների մոտ մահվան պատճառը 99 տոկոս դեպքերում ֆիբրիլյացիայա չի լինում»։



-Տաքացրած արյունը բերեք ,երրորդ դրական ա , քանի՞ փաթեթ ունենք:
Անձնակազմից ով կա դոնոր մտնում ենք վիրшհшտшրան ։
70 անց մի պապիկ. «ես 3-րդ դրական եմ»:
Քաշը հազիվ 45 կգ կլներ , նայեցի դեմքին .վերցրեք արյունը 200 մլ ից ավել չվերցնեք:
Վիրшհшտություները հաջող էին ։ Երեքին էլ ճանապարհեցինք Ստեփանակերտի հիվանդանոց ,հետագայում` Երևան ։
Հիմա դուք շոշափում եք մեր երկրի զարկերակը ու զարկ չէք զգում, ձեր համար չորացել է ամեն ինչ։ստատիստիկան մի բան է հուշում , կանխատեսումները` ուրիշ բան ։ Ավելի հեշտ է հրաժարվել ամեն ինչից …Բայց չէ, մեր երկրի զшրկը կվերականգնվի…
Պատմությունը իրական ա հերոսները հորինված չեն …

Сообщение Տղե´րք, ստեղ սրտի կшնգ ա , ես անցնում եմ մյուսին․․․Իմ մեջ արդեն համակերպվել էի առաջին զпհի հետ, Վարդգեսը. «չէ´,դու անցի ,ես կշարունակեմ» появились сначала на ՏԵՂԵԿԱՏՈՒ.


от admin

-->