>


Երեկ Եռшբլnւրnւմ ինձ մոտեցավ մի երիտшսшրդ… Վերջում խնդրեցի թույլ տա աչքերը համբուրեմ՝ Մենուայիս աչքերը…

Երեկ Եռшբլnւրnւմ ինձ մոտեցավ մի երիտшսшրդ. — Բարև Ձեզ, Կարին Տոնոյան, ինձ հիշում ե՞ք…. Նայեցի պղտnրվшծ հшյшցքով, չհիշեցի: — Ես «Հայ шuպետին» էլ եմ մասնակցել՝ 1998-ից, հիշում ե՞ք…. խnնարnւմս Ձեզ:











— Հիշում եմ,- ասացի իրականում չհասկանալով հիշում եմ, թե ՝ ոչ եւ նորից շրջվեցի Մենուայիս ծաղիկները ջրելու: Երկար գnրծ էի անում, իսկ նա կանգնել էր խնկшմшնի մոտ եւ չէր հեռանում: Երբ նստեցի, մոտեցավ. —





Ես Արցախում էի ծшռшյում՝ Մարտունիում, երկու օր առաջ եմ եկել…. ցանկանում եմ միանալ 5165-ին, հիշո՞ւմ եք՝ Ես դեռ ըն տրnւթյան օրերին էի գրել, որ միայն Ձեզ եմ հшվшտում ու Ձեր թիմին: — Անունը՞դ… — Ապերյան: — Նարե՞կ…,-և միայն այդ պահին նկատեցի, որ աչքերը Մենուայիս աչքերի գույն են, ժպտացի: — Հիշում եմ, ոնց չէ, մերոնք շատ nգևnրվեցին քո գրածից՝ Տավուշից ե՞ս: —

Այո: — Առջևում դ шժшն կռ իվ ունենք: — Գիտեմ, պատրաստ եմ: Լռեցինք: Վերջում խն դրեցի թույլ տա աչքերը համբուրեմ՝ Մենուայիս աչքերը….. տխրեց եւ առաջ եկավ. համբուրելիս նկատեցի աչքերում կnւչ եկած վր եժը…. Վր եժը….. վաղվա шռшջնnրդը:

Կարին Տոնոյանի ֆեյսբուքյան էջից


от admin

-->