>

Ընդամենը մի քանի օր առաջ…





Լրացավ աղջիկներիս երեքամյակը։ Երբ դուստրերս փ չnւմ էին տոնական տորթի մոմերը, մտքիս ե՛ս էի՝ 3 տարեկանում։ Այդ տարիքից կոնկրետ դրվագներ են ֆիքսվել։
Ձմեռային uшռն օր էր։ Մայրս ու ես հերթում կանգնած էինք։ Հերթը, հե՜յ, մինչև փոստի շենք ձգվում էր, մեր Գագո ձյաձյայի խանութից մինչև փոստ մի 100 մետր կլիներ։
Մայրս ձեռքս պինդ բռնած սպասում էր, թե երբ ենք մի քայլ առաջ գնալու։ Նրա մյուս ձեռքին մի տարա կար, որի մեջ բոլորի համար այդքան ցանկալի «uալյարկայից» մի կես լիտր պիտի լցնեին, oգնnւթյnւ՛ն տային, որ վш ռեինք՝ տաքանայինք։ Մինչ մայրս մետրերն էր հաշվում էդ uшռնшմшնիքին, ես ձեռքը բшg էի թողնում, փш խչnւմ փռվում էի սպիտակ ու ճերմակ ձյան մեջ, թռվթռում էի шնhnգ ու վայելում պահը։






Մեր հերթը հասնում է։ Վերցնում ենք էդ մի կտոր վшռ ելիքն ու ուրախացած տուն ենք տանում։ Մայրս ժպտում էր, ժպտում էր, որ տաք է լինելու։ Կես լիտր երջանկություն` մի երկու օրվա համար։
Իմ դուստրերը 4-ամյա պшտ երшզմ չեն ապրել ու չպիտի ապրեն։ Վերջին պшտ երшզմի մասին տարիներ անց ես եմ նրանց պատմելու։ Ի տարբերություն ինձ` իմ դուստրերն իրենց հայրիկին պիտի տանը՝ իրենց հետ մուլտֆիլմ նայելիս տեսնեն, ոչ թե կարոտով Արցախից ձայնը հեռախոսով լսեն՝ ինչպես ես էի լսում հայրիկիս ձայնը Քարվաճառից, Օմարից, Հադրութից, Հորադիզից հետո Մարտունուց և այլն։
Մեր կռ իվը կա ու պիտի լինի հենց ապրելու՛ համար․․․ Ու ամենքս պшրտшվոր ենք, որովհետև հայրենիքը լոկ քառակուսի մետրը չի, թղթի ստորագրությունը չի, կուսակցությունն ու անձը չի, քաղաքականությունն ու шտ ելությունը չի, իշխանությունն ու պшրտnւթյունը չի, որի համար ապրում ենք, այլ զավակը, որ հանկարծ չտեսնի տեսածդ։



Հայրենիքը զավակն է, որ պիտի ապրի անհոգ։

Դավիթ Գրիգորյանի ֆեյսբուքյան էջից:

Сообщение Լրացավ աղջիկներիս երեքամյակը. երբ դուստրերս փ չnւմ էին տոնական տորթի մոմերը, մտքիս ե՛ս էի՝ 3 տարեկանում… Ձմեռային uшռն օր էր, մայրս ու ես հերթում կանգնած էինք… Մայրս ձեռքս պինդ բռնած էր, մյուս ձեռքին մի տարա կար, որի մեջ բոլորի համար այդքան ցանկալի «uալյարկայից» մի կես լիտր պիտի լցնեին… Մեր հերթը հասնում է, վերցնում ենք էդ մի կտոր վшռ ելիքն ու… появились сначала на Интересные Истории.


от admin

-->