>


Կարինե Հարությունյանը գրել է. Ռոսսիшյի մոտ օրվա վերջում կանգառում կանգնած իմ բաժին տաքսին եմ կանչում, մեկ էլ դիմացս կшյանած այն դեղին տաքսու նշшնը մեքենայի գլխին դրած տաքսու վարորդը ասում է մեքենայի միջից.




Քոչարյանի զոհերը






֊Այսօր չեմ քշել, քուրս։ Հազար դրամ որ տաս, քեզ աշխարհի վերջն էլ կտանեմ։ Իմ պատվերը չեղարկեցի, լուռ նստեցի դիմացիս տաքսին, հազար դրամ տվեցի վարորդին։ Սա տեղից չի շարժվում և նախ հայելու միջից է ինձ նայում, հետո շրջվում դեմքիս է նայում և որոշ ժամանակ դադարից հետո ասոպմ, թե՝ քուրս, իսկ ո՞ւր ենք գնում։




«Աշխարհի վերջը», ֊ասում եմ և պատուհանից դուրս նայում։ Ինքնավստահ մեքենան տեղից պո կում է վարորդը ու քշում։



Մտածում եմ՝ հավանաբար աչքերս զարմանքից լայնացել են հիմա, և արագ֊արագ հեռախոսս եմ պայուսակիցս հանում, որ պետք լինի 102 զանգեմ։ Վարորդը շրջադարձ է անում, գալիս հրապարակ ու կանգնում կառավարության առջև, իջնում, գալիս է և իմ դուռը բացում ու ժպիտը դեմքին ասում.»Հասանք, քուրս, աշխարհի վերջն էստեղ է»))

Հետաքրքիր չի շարունակությունը։ Վարորդը ճիշտ էր։ Ես էլ տանն եմ։


от admin

-->