>

forrights.am-ը գրում է․

Արմավիրի մարզի Աղավնատուն համայնքից բանակ զո րակոչված Արզուման Շմավոնյանը զո հվեց հոկտեմբերի քսանութին: «Ինքն էր պատ երազմում, սակայն հենց ինքն էլ ուժ էր տալիս, չգիտեի, որ վերջին անգամ եմ խոսում հետը, վերջինը…»
Հենց հոկտեմբերի քսանութի վաղ առավոտյան էր մայրը՝ Հասմիկ Բարսեղյանը, նրա հետ խոսել: Մnր խոսքով՝ որդու ձայնը շատ հn գնած էր, ամբողջ




Քոչարյանի զոհերը


ընթացքում մի քանի բառ է կրկնել ընդամենը,
«Անընդհատ ասում էր՝ մա՛մ, չնեղվես, քեզ պինդ պահի, պապային և Ծերունին ասա, որ չեմ կարա զանգեմ, մենակ ձեզ պինդ պահեք, եu ձեզ եմ պաշ տպանում։ Տղան բանակի նկատմամբ հատուկ սեր է ունեցել դեռ մանկուց, նույնիսկ մանկական խաղալիքներն էին զի նվորական, ամենասիրածը՝ տա նկն էր և, ոչ գիտակցաբար, մտքում պահածն իրականություն դարձավ: Նա զո րակոչվեց Արցախի





Մարտունի զո րամաս և դարձել զո րամասի լավագույն տա նկիստներից մեկը։ «Շատ լավ տրամադրվածությամբ գնաց բանակ։ Անընդհատ ինձ էր հանգստացնnւմ, մա՛մ, 2 տարի ա էլի, կծա ռայեմ հետ կգամ։ Ինքը հենց սկզբից էլ Արցախում էր ուզում ծա ռայել, ասում էր՝ իսկական տղեն պետք ա Ղարաբաղում ծա ռայի, որ էդ ամեն ինչը տեսնի և զգա։ Ոչ մի բանից չէր վա խենում, էսքան

ժամանակ ոչ մի բո ղոք չի ունեցել, անգամ էդ չա րաբաստիկ պատ երազմի ժամանակ բան չէր ասում մեզ, երբ հարցնում էինք, իր համար ամեն ինչ լավ էր»,- պատմում է տիկին Հասմիկը՝ հայացքը որդու լուսանկարից չկտրելով: Երբ պատ երազմը սկսվեց, Արզումանն արդեն զին վորական ծառ այության մեջ էր։ Սեպտեմբերի քսանյոթի վաղ առավոտյան տիկին Հասմիկն իր ամենoրյա աշխատանքին է եղել, երբ հարևաններից մեկը հայտնել է, որ Արցախում պատ

երազմ է սկսվել։ «Ոտքերս թուլ ացան, միանգամից զանգեցի Արզումանիս, կnղքից կր ակոցներ էր լսվում, սակայն ինքն ինձ հանգստացնում էր, թե՝ ամեն ինչ նորմալ ա, ես քեզ կզանգեմ։ Ինքն անընդհատ մեր վրա էր ջղա յնանում, ասում՝ ինձ մի՛ կանչեք, մի՛ ասեք՝ արի, մարդը լավ անուն պետք ա թողնի, ես հո ազգի դա վաճան չեմ տղերքին մենակ թողնեմ փա խնեմ»,- ար ցունքն աչքերին վերհիշում է մայրը։ Հոկտեմբերի սկզբին


Արզումանը վիր ավորվում է: Հոս պիտալում պա ռկած լինելով ծնողին համոզում է, որ լավ է, իր հետ ոչինչ չի եղել։ Նրան տեսակցելու է մեկնում եղբայրը՝ Ծերունը, համոզելով օգտվել հրամա նատարության կողմից տրամադրած «մայրական խնամք» արձակուրդից և իր հետ վերադառնալ տուն։ Որպես այլընտրանք՝ եղբայրն առաջարկում է իր փոխարեն շարունակել ծառ այությունը, միայն թե Արզումանը գնա… բայց, ապարդյուն։ Հոս

պիտալում 7 օր զին ծա ռայողին գրեթե ստիպելով են պահել, որ պատշաճ բուժում ստանա, բայց ոտքի ծա նր ցա վով Արզումանը վերադարձել է առաջնագիծ, քանի որ իր գործին լավ տիրապետող տան կիստ էր անհրաժեշտ զորքին։ Արզումանը զn հվեց հոկտեմբերի 28-ի գիշերը, ընտանիքն այդ մասին տեղեկացրել են հաջորդ օրը, սակայն ինչպես բոլոր մայրերը, կանխ ազգացել է որդու մա հը: «Էդ օրը շատ անհանգիստ ենք եղել



ամբողջ ընտանիքով, գիշերը 2 անգամ վեր եմ թռել Արզիս ձենից։ Առավոտյան ամուսինս ավտոմեքենայով Ռուսաստան էր գնում, բայց ճանապարհին մեքենան փչացել էր և ճանապարհը մնացել կիսատ։ Վա յենկոմատից զանգել իրեն էին ասել լուրը, եկավ տուն, նայեց աչքերիս ու իր դեմքից ես ամեն ինչ հասկացա… Ինձ ոչ ոք չի ասել, որ որդիս զn հվել ա…»։ Շմավոնյանին

պատկանող մեծ տան մեջ մի սենյակ ամբողջությամբ Արզումանին է նվիրված։ Նրա մա հճակալն ամբողջությամբ «ծածկված էր» մանկության, պատանեկության և բանակի լուսանկարներով։ Գլխամասում Հայաստանի դրոշն էր կախ ված, ներքևում՝ Արզումանի մեծ նկարն էր, որի մի անկյունում մայրը որդու սիրելի քաղցրավենիքներն էր դրել։ Կյանքը Արզումանից հետո կանգ է առել Շմավոնյանների համար։ Որդու մա հից հետո 40-

ամյա տիկին Հասմիկի մազերը միանգամից են ճերմակել, երբեմնի աշխույժ ու կենսախինդ կինը հիմա շատ է պարփակվում, նստում որդու նկարի մոտ և ժամերով զրուցում նրա հետ։ Թեև ևս 1 որդի ունեն, բայց Արզումանի տեղը բաց է և՛ տանը, և՛ ծնողների սրտում։ Եղբոր կոր ուստը ծ անր է տանում նաև Ծերունը։ Չնայած 2 տարվա տարիքային տարբերությանը և հակ առակ

բնավորություններին, եղբայրները շատ կապված են եղել. «Ինձ մենակ թողեց…»։

Ամբողջական հոդվածը սկզբնաղբյուր կայքում

Сообщение Երբ ամուսինս տուն եկավ , նայեց աչքերիս ու ես ամեն ինչ հասկացա… Ինձ ոչ ոք չի ասել, որ … Զո հված հերոսի հուզիչ խոսքերը появились сначала на ՏԵՂԵԿԱՏՈՒ.


от admin

-->