>


Արթուր Դավթյանն իր էջում կատարել է հետևյալ գրառումը. Այսօր կեսօրին գործիս վայրի տեղի մոտ մի կին էր կանգնած, ով ինքնամոռաց և բարձրաձայն հեռախոսով էր խոսում զինվորի հետ… Ձագ ջան, ունի՞ս շոր, հրամա նատարներդ հետդ ոն՞ց են, առողջականդ, ինչի՞ կարիք ունիս տղես համ էլ երազիս քեզի էի տեսել Տիգրան ջան… լшվ եմ ես, քուրդ էլ, փեսեդ էլ լավ են, ընկերներդ լավ են, ըսեցին, օր քեզի բшն պիտի ուղարկեին ընկերներդ, ես էլ քո սիրածդ բшղաջն էի հետները դրել, կերա՞ր…






loading...




Տիկո ջան, համով բալես, իմ զինվոր տղա, զգույշ կեղնիս, զե նքը ծոցդ պшհե ու ուշադիր էղի, պոստի վրա չքնիս հանկարծ շուն շան որդիք չգшն քեզ տանին, մորդ վիզը ծուռ չթողնիս, քո հետ բանմ եղավ, կխ ելռիմ ես… Ողջ առողջ գաս հшսնիս մորդ և տանդ, դռանդ, քո սենյակն էլ ռեմոնտ անենք, օր քեզի նշանեմ… չէ ձագ ջան, լա ց չեմ լինի, քшմուց ձայնս կորավ (սակայն իրականում լա ց էր լինում)…






Հեռախոսն անջատեց, իր կանգնեցրшծ երթուղայինը բաց թողեց, հենվեց մեքենայիս և մի կուշտ լա ցեց, հանգստացավ ու դարձյալ շարունակեց ճանապարհը… այսօր ամբողջ օրը էե տեսարանը աչքիս առաջն էր և հոգիս տակն ու վրա էր արել… անգամ նրան առաջարկեցի մեքենայովս տանեմ ուր որ պետք է, սակայն աչքերը սրբելով ու սիրալիր ձևով շնորհակալություն հայտնելով հրաժարվեց: Տիգրան ջան, ախպեր ջան, քեզ չեմ ճանաչում, սակայն թող որ քո գլխավորությամբ մեր բոլոր զինծա ռայողներին բարի վերադարձ լինի և գաք հասնեք ձեր ծնողներին, նշանվեք, պսակվեք, որ ոչ մի ծնողի վիզն ծուռ չմնա…


add
loading...
.

от admin