>

Հռիփսիմե Ջեբեջյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․ «Էսօր 70 համարի երթուղայինով իմ համար գնում եմ Սվիտալսկու ասուլիսին, մեկ էլ երթուղային բաձրացան կասկածելի պահվածքով երեք երիտասարդ, մեկի թևին գցած էր բաճկոն, ուսերին՝ պայուսակ։ Ես ջեպկիրներին սկսել եմ 100 մետրից զգալ։

Ուշադիր զննում եմ, մեկ էլ երկուսն արագ իջան, երեքից մեկը մնաց երթուղայինում, 1000 դրամանոց տվեց,թե բա՝ մյուսին պահի։ Էդ ընթացքում մի կին սկսեց հուզվել՝ վաայ, պորտմանս չկա, բժշկի էի գնում։ Ի՞նչ պիտի անի այս դեպքում միջին վիճակագրական քաղաքացին։ Երրորդ ընկերոջը նկարեցի ու իջեցրի տրանսպորտից, տուժածն էլ հետս։ Զանգեցի ոստիկանություն։ Ջեպկիրն արագ զանգեց ընկերներին, որ պորտմանը բերեն հետ տան։




Քոչարյանի զոհերը

Ընթացքում սպառնում էր հեռախոսս ջարդել, բողոքում էր, թե յանի ինչի՞ եմ հասնելու, գործ տվող եմ, էս եմ, էն եմ, հայհոյում, սպառնում։ Ապշել էի, որ անցորդները, կանգառի մարդիկ դիտորդի նման զուտ որպես թատրոն նայում էին, չէին խառնվում։ Մինչ ոստիկանները կգային, ջեպկիրի ընկերը բերեց կնոջ դրամապանակը հետ տվեց։ Փողոցում մարդիկ սկսեցին ինձ ծափ տալ, հերոս ասել…





Ես հերոս չեմ, ՀՀ քաղաքացի եմ,որը չի ուզում հանցագործների հետ ապրել նույն տեղում, իմ երեխաները չպետք է ապրեն էսպիսի անտարբեր, արատավոր հասարակությունում, որտեղ ուրիշի ցավը քո ցավը չի։ Հ. Գ. Հրապարակում եմ էդ երիտասարդների նկարները, որոնք փոխանցել եմ ոստիկանությանը»։

Hripsime Jebejyan escreve em sua página no Facebook:


“Hoje vou à conferência de imprensa de Svitalski na 70ª rota, mas três jovens com comportamento suspeito foram jogados no ônibus, jogando uma jaqueta nos ombros e uma sacola. Eu comecei a me sentir 100 metros.

Olhando de perto, um deles desceu rapidamente, e um dos três ficou no microônibus, deu mil tragos, ou deixou para o outro. Durante esse período, uma mulher começou a sentir-se excitada e eu não fui à minha sala de jantar e fui a um médico. O que o cidadão médio fará nesse caso? Eu pintei e larguei o terceiro amigo e transportei a vítima comigo. Eu chamei a polícia.

Jepkyr chamou rapidamente seus amigos para trazê-lo de volta ao porto.



Com o tempo, eu estava ameaçando meu telefone, reclamando do que ia fazer, sou um homem de negócios, é isso, estou xingando, ameaçando. Fiquei espantado que os transeuntes, pessoas que assistiam ao teatro como o observador, não se envolvessem no teatro.

Enquanto a polícia chegava, o amigo de Jepkin trouxe a carteira da mulher de volta. As pessoas na rua começaram a me bater, dizendo ao herói …

Eu não sou um herói, eu sou um armênio que não quer viver com criminosos no mesmo lugar, meus filhos não devem viver em uma sociedade tão cruel e indiferente, onde a dor de outra pessoa não é sua.

Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->