>

Վառոդով լցված թղթե արկերի աղմուկից ականջներս արդեն ցավում են: Սակայն մեծերի հսկողությունից վերջապես ազատված երեխաները չեն պատրաստվում կանգ առնել՝ գետնին նետելով հերթական «պայթուցիկները»: Նրանց մայրերը տնով ու բակով մեկ վազվում են՝ նորանոր ուտեստները ձեռքերին, իսկ հայրերը վայելում են այդ ուտեստները ընդարձակ, լուսավոր վրանում:

Այսօր հարսանիքի երկրորդ օրն է Արմավիրի Արգավան գյուղի քրդական ընտանիքում: Հին ժամանակներում քրդական հարսանիքներին ընդունված էր հրացաններից կրակել. այդ կերպ դաստաբրակները (փեսայի ախպերացուները կամ երդումնեղբայրները) իբր չար ոգիներին քշում էին նորապսակներից: Հիմա թղթե արկերը փոխարինել են հրացաններին:

Ետնաբակում բացած վրանում առավել քան հարյուր տղամարդ քավորի գլխավորությամբ ուտում-խմում են արդեն մի քանի ժամ: Շուտով նրանք կգնան հարեւան Արազափ գյուղ՝ հարսի ետեւից: Հյուրերի քեֆն արդեն բավականին լավ է, ինչը զարմանալի չէ. երեկ գառ մորթելու հանդիսավոր արարողությունն էր, որից հետո կրկին հավաքվում են ու ուտում-խմում գրեթե ամբողջ գյուղով:

Նախկինում քրդական հարսանիքները տեւում էին յոթ օր, հիմա՝ երկու կամ երեք:




Քոչարյանի զոհերը

Անդրկովկասցի քրդերի մեջ ընդունված էր ամուսնության վեց ձեւ՝ բեշիկ քյարթմա ( օրորոցախազ), նշանկըրըն (սովորական նշանադրություն), փախցնելը , սարդառունշտանդն (աղջիկը գնում էր սիրելիի տուն), բարդելի (մի քրդի դուստրը եւ որդին ամուսնանում էին մեկ այլ քրդի որդու եւ դստեր հետ) ու բազմակնություն :

Նահրոն՝ ծագումով քուրդ բրիտանացի էթնոերաժշտագետը, ով ուսումնասիրում է հայկական քրդերի երաժշտական ավանդույթը, բացատրում է, որ հիմա քրդերի մեջ գործածվում է միայն նշանկըրընը , եթե նորապսակների ծնողներն ունեւոր են, եւ փախցնելը , եթե նրանք հնարավորություն չունեն հարսանիքի ծախսերը հոգալու: Այդ ժամանակ երկու ընտանիքների փոխադարձ համաձայնությամբ երիտասարդը փախցնում է իր ապագա հարսնացուին:

Իլյիչ անսովոր անունը կրող փեսայի ընտանիքն ունեւոր է, այնպես որ սա սովորական նշանադրություն է: Իլյիչին ընկերները Համիդ են անվանում: Նա քսաներկու տարեկան է, իր հարսնացու æեմման՝ տասնութ. ամուսնանալու համար ամենահարմար տարիքն է քրդերի մոտ:






Համիդը խաչեղբոր ու բարեկամների ընկերակցությամբ կանգնած է բակում ու ժպտում է: Նրա սեւ բաճկոնի տակից երեւում են խաչված ժապավենները՝ սպիտակ ու կարմիր: Ժապավենների վրա ռուսերեն գրված է՝ «պատվարժան վկա»:

-Ինչու՞ է ժապավեններին գրված «պատվարժան վկա»:

-Ես չգիտեմ՝ այնտեղ ինչ է գրված,- Համիդը ամոթխած ժպտաց:- Ես անգրագետ եմ, ավարտել եմ միայն չորս դասարան: Իսկ ժապավենները… Դե, դա մեր սովորույթն է:

Այդ սովորույթը ոչ ոք չի կարող բացատրել, ինչպես նաեւ այն սովորույթների մեծ մասը, որոնց իրենք հետեւում են:

Վերջապես հյուրերը դուրս եկան բակ՝ պարելու. վերջին «արարողությունը» հարսնացուի գյուղ մեկնելուց առաջ: Բոլոր պարերը շուրջպար են՝ պարզ, հիշվող շարժումներով, զուռնա-դհոլի ուղեկցությամբ:

Խաչեղբոր ձեռքին մրգերով, մեծամասամբ խնձորներով լի ծառի ճյուղ է, որի վրա կտոր է փաթաթված: Խաչեղբայրը ճյուղը մոտեցնում է պարողներին, եւ բոլորը դրամ են դնում կտորի մեջ:

Մի լավ պարելով՝ հյուրերը նստեցին մեքենաները, որոնց մեջ բավական շատ են նոր արտասահմանյան մեքենաները, եւ գնացին Արազափ:


Արազափում տղամարդիկ դարձյալ տեղավորվեցին վրանում: Վրանում զուռնա- դհոլին փոխարինեց սինթեզատորը: Քուրդ երգիչը երգում է հիմնականում սիրո մասին:

Հարսնացուի բարեկամուհիները զարդարում են նրան փոքր սենյակում: Գյուղի կանայք տեղավորվել են նստարաններին ու բակի մեծ քարերին եւ «օժիտատես» են անցկացնում. օժիտն, ի դեպ, բավականին տպավորիչ է: Մ

ի քանի տղամարդ խնամքով բեռնատար մեքենա են տեղափոխում օժիտի մաս կազմող կահույքը՝ սպասքապահարանը եւ զգեստապահարանները: Իհարկե, ավելի հեշտ կլիներ պահարանի դարակները մասնատել ու մաս-մաս տեղափոխել, սակայն այդպես տպավորիչ տեսքը կկորեր: Լավ է, որ գոնե սպասքը հանեցին պահարանից այն մեքենայում բեռնավորելուց առաջ:

Հարսնացուի մոտ ազգականուհիները նրա մոր գլխավորությամբ կապում են անկողնու սպիտակեղենով եւ հագուստով բոխչաները:

My ears are already aching from the noise of paper cannonballs. However, children who have finally been released from adult control are not going to stop throwing the next “explosives” at the ground. Their mothers run around the house and the yard with new dishes in their hands, while their fathers enjoy these dishes in a spacious, bright tent.

Today is the second day of the wedding in the Kurdish family of Argavan village in Armavir. In ancient times, Kurdish weddings were used to fire rifles; In this way the bridesmaids (brother-in-law or brothers-in-law) allegedly drove the evil spirits out of the newlyweds. Now paper shells have replaced guns.

More than a hundred men, led by a godfather, have been eating and drinking for several hours in the tent that has been opened in the basement. Soon they will go to the neighboring village of Arazap, after the bride. The fun of the guests is already quite good, which is not surprising. Yesterday was the solemn ceremony of lamb slaughter, after which they gather again and eat and drink almost in the whole village.

In the past, Kurdish weddings lasted seven days, now two or three.



There were six forms of marriage among Transcaucasian Kurds: beshik kirtma (cradle), hijabs (commonplace), kidnapping, sparrows (the girl was going to a loved one’s house), complicated (one Kurdish daughter and her son were married and another was married). polygamy.

Nairo, a British-based British ethno musician who studies the music tradition of Armenian Kurds, explains that Kurds now only use the marker if the parents of the newlyweds are wealthy and kidnap if they cannot afford the cost of the wedding. At that time, with the mutual consent of the two families, the young man kidnaps his future bride.

The family of the groom with the unusual name Illich are wealthy, so this is a common occurrence. Ilyich’s friends call him Hamid. She is twenty-two years old, and her daughter-in-law, Eighteen; Kurds are the most suitable age to get married.

Hamid stands in the yard with a crucifix and friends and smiles. Underneath his black jacket are criss-cross ribbons, white and red. On the ribbons is written in Russian, “honorable witness”.

-Why is it a “glorious witness” written on the ribbons?

“I don’t know what is written there,” Hamid smiled shyly. “I am illiterate. I have only completed four classes.” And the ribbons … Well, that’s our habit.

No one can explain this habit, as well as most of the habits they follow.

At last the guests went out into the yard to dance. the last “ceremony” before leaving for the bride’s village. All dances are circular, with simple, memorable movements, accompanied by zurna-dol.

In the hand of a crucifix is ​​a tree branch full of fruits, mostly apples, on which a piece is wrapped. The cross-dresser approaches the dancers and everyone puts money into the cloth.

After a good dance, the guests sat in the cars, which included many new foreign cars, and went to Arazap.

In Arazap, the men again camped. A synthesizer was replaced by a zurnadol in the tent. The Kurdish singer mainly sings about love.

The bride’s relatives decorate her in a small room. The women of the village sit on benches and large stones in the yard and hold “watchers”. the dowry, by the way, is quite impressive. Several men carefully transport the furniture that is part of the dowry to the truck – the dressing room and the wardrobe. Sure, it would have been easier to tear apart the shelves and move them in

pieces, but it would have looked so impressive. It is good that at least the dishes were removed from the cabinet before loading it into the car.

Relatives of the bride, at the head of his mother, tie the bed linen and clothes.

Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->