>

Օհանավան գյուղի գլխավոր ճանապարհին սև ժապավեն է: Վրան գրված է  «Արման 20»: Լևոնյանների ճաշասենյակի սեղանին լուսանկարներ են՝ Արմանը մանկապարտեզում, հանդեսի շորերով, դպրոցում՝ դասարանցիների հետ, էքսկուրսիայի ժամանակ, իր տան բակում: Լուրջ, տխուր, մտածկոտ հայացքով փոքրիկ տղա, որն այլևս չկա:

 Մորը՝ Հռիփսիմեին, շատ է նման: Մայրը նույն աչքերն ունի, դանդաղ ու զուսպ խոսք:  Մտածելով, ամուսնուն հաշիվ տալով է շփվում մեզ հետ: Ամուսինը՝ Արմենը, երկար չի կարողանում խոսել որդու մասին, արցունքները խեղդում են: Թողնում, դուրս է գալիս սենյակից: Տատիկը անկյունում սգում է. «Իմ պահած երեխին, տվի, տարան, դիակը բերին»:

Բառերն այս արտասանում են բոլոր սպանված զինվորների հարազատները, բայց ամեն անգամ ցնցում են այնպես, որ չգիտես, ինչ ասես: Կարեկցանքի խոսքն ամոթով ես արտաբերում: Չէ որ ահա դու ողջ-առողջ կանգնած ես նրանց առաջ, իսկ նրանց հոգին էլ չկա:




Քոչարյանի զոհերը


«Եթե թուրքը սպաներ. էսքան չէինք տանջվի, թուրքից էլ վատն են», — ատամները կրճտացնելով ասում է Արմանի հայրը: Սպանության գույժը Լևոնյաններին է հաղորդել գյուղապետը: Մարդիկ վիրավորված են. «Զորամասից չեկան, ոչ ոք չցավակցեց»:





Արման Լևոնյանը սպանվել է սեպտեմբերի 28-ին` ժամը 06:50-ի սահմանում, ՊԲ Մատաղիսի զորամասում: Արման Լևոնյանին մայրը՝ Հռիպսիմե Միքայելյանը Forrights.am-ին հայտնեց, որ մահից երկու օր առաջ խոսել է որդու հետ հեռախոսով:  Նա ոչ գոհ էր, ոչ դժգոհ բանակային ծառայությունից: Երբ հարցնում էր՝  «Ո՞նց ես», պատասխանում էր՝ «Նորմալ եմ»: Ոչ մի ավելորդ բառ բանակի մասին:

Քննչական կոմիտեն դեպքի օրը բավականին ուշ հաղորդագրություն տարածեց. «Դեպքի առթիվ երրորդ կայազորային քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով` սպանության հատկանիշներով, հարուցվել է քրեական գործ»։


Մատաղիսի զորամասից ստացված տեղեկությունների համաձայն, նախապես քննարկվել է դեպքը որպես ինքնասպանություն որակելու տարբերակը: Բայց այն հանգամանքը, որ կրակոցը արձակված է եղել կրծքավանդակի  շրջանում և ուղղված է եղել վերևից ներքև, բացառել է այդ վարկածը:

There is a black ribbon on the main road of Ohanavan village. On it is written “Arman 20”. On the table at the Levonyan’s dining room are photos of Arman in kindergarten, in a magazine dress, at school with classmates, on a day trip, in the yard of his home. A serious, sad, thoughtful little boy who is gone.

 Her mother, Hripsime, is very much like her. Mother has the same eyes, slow and discreet speech. Thinking, giving her husband an account, she communicates with us. Her husband, Armen, can’t talk about her son for long, tears choke. He leaves, leaves the room. Grandma mourns in the corner. “They brought my baby, they took it, they brought the corpse.”



The words of this are said by the relatives of all the killed soldiers, but they shake every time you do not know what to say. You say the word of compassion with shame. After all, you are standing in front of them healthy, and there is no soul in them.

“If the Turks had killed. We wouldn’t suffer so much, they were worse than the Turks, ”says Arman’s father, gritting his teeth. The death sentence was reported to the Levonians by the village mayor. People are offended. “They didn’t come from the military unit, no one supported me.”

Arman Levonyan was killed on September 28 at 06:50 in Mataghis military unit of the Defense Army. Arman Levonyan’s mother, Hripsime Mikayelyan, told Forrights.am that she had spoken to her son two days before her death. He was neither satisfied nor dissatisfied with military service. When he asked, “How are you?” He replied, “I’m fine.” Not an extra word about the army.

The Investigative Committee released a message quite late on the day of the incident. “A criminal case has been instituted in the Third Garrison Investigation Division in connection with the murder under Article 104 (1) of the RA Criminal Code.”

According to information received from Mataghis military unit, the option of qualifying the case as suicide was discussed in advance. But the fact that the shot was fired in the chest area and aimed from the top down ruled out the hypothesis.

Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->