>

Norlur.am-ը գրում է․

Փաշինյանի վերջերս եղած մամլո ասուլիսն աչքի ընկավ ոչ միայն հայ-ուսական հարաբերություններին  ու արցախյան խնդրին վերաբերող հարցերի բավական մանրամասն պարզաբանմամբ,

այլև  հայստանի ներքին կյանքի տարբեր ոլորտներին առնչվող հարցերին տված բավական ուշագրավ պատասխաններով, հնչեցրած տեսակետներով․․․

«Հայաստանի Հանրապետությունում պետությունը չի կարող ունենալ երկու ղեկավար, ինչպես Գերմանիան չի կարող ունենալ երկու ղեկավար․․․

Հայաստանում այսօր հաստատված է խորհրդարանական համակարգ, և հետևաբար, իշխանությունը, պետության պատասխանատվությունը և ղեկավարումը դրված է կառավարության և վարչապետի վրա․․․

Բալանսավորումը չի կարող տեղի ունենալ վարչապետի և նախագահի միջև․․․




Քոչարյանի զոհերը

Բալանսավորումը պետք է տեղի ունենա օրենսդրի, գործադրի և դատական իշխանությունների միջև»,-հայտարարել էր վարչապետn՝ ըստ էության՝ բացահայտելով նախագաական ինստիտուտի վերաբերյալ ունեցած սեփական հայացնքներն ու տեսլականը․․․

Գաղտնիք չէ, որ Հայաստանում տեղի ունեցած հեղափոխությունից հետո Արմեն Սարգսանը մի քանի անգամ արդեն փորձել է զգուշավոր ուղերձներ հղել Փաշինյանին առ այն,

որ բավարարված չէ այն ձևական դերով, որը վերապահված է իրեն նոր Սահմանադրությամբ․․․


ցանկություն ունի առավել ակտիվ դերակատարում ունենալ եկրի առաջ ծառացած խնդիրների լուծման գործում ու որպեսզի կարողանա առավելագույնս գործի դնել իր հնարավորություններն ու Փաշինյանի հետ միասին շենացնել երկիրը,





կարիք  է զգում «անգլիական թագուհու» կարգավճակից դուրս գալու, առավել ազդեցիկ դառնալու, որպեսզի իր հետ գոնե որոշակիորեն  հաշվի նստեն․․․

Միակ հետևությունը, որ կարելի է անել Փաշինյանի հայտարաությունից, այն է, որ վարչապետն ու հեղափոխության առաջորդն, ինչպես և նախորդ իշխանությունները,

չի նախատեսում խորհրդարանական երկրում նախագահի լիազորությունների ավելացում կամ նրա կշռի բարձրացում. խնդիրը ոչ թե նախագահ-վարչապետ, այլ վարչապետ-խորհրդարան հարաբերությունների մեջ է․․․

Իսկ սա նշանակում է, որ  Արմեն Սարգսյանի նախագահական կարիերան, խոշոր հաշվով, այլևս ավարտված կարելի է համարել․․․

Նոր Հայաստանում նրա հատուկ ծառայություններից օգտվել ցանկացողներ չկան՝ պայմանավորված միանգամայն օբյեկտիվ գործոններով…

նրա ներկայիս ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները լիովին բավարարում են հեղափոխության պահանջմունքներին, իսկ ապագայում դժվար թե կարիք լինի առավել հզոր նախագահի՝ մանավանդ ի դեմս Արմեն Սարգսյանի.

վերջինս, ըստ էության, առավելապես ընկալվում է որպես նախորդ Հայաստանից մնացած ժառանգություն…

Այժմ ամենակարևոր հարցը, թերևս, այն է, թե ինչպես կարձագանքի Փաշինյանի ուղերձին ինքն՝ Արմեն Սարգսյանը…


Կհամկերպվի՞, թե՞ կապստամբի՝փորձելով կռիվ տալ արևի տակ զբաղեցրած իր տեղն ընդլայնելու, հետևաբար և Հայաստանի կյանքում կշիռ ձեռք բերելու համար…

Իսկ ի՞նչ այլընտրանքներ նա ունի….

Թերևս, երկու՝ հրաժարական ժամանակից շուտ և պաշտոնաթողություն՝ ճիշտ ժամանակին՝ 7 տարի հետո:

Ինչ վերաբերում է նրա այլընտրանքային քաղաքական կարիերայի հնարավորությանն, ապա այս հարցը, թերևս, առվելապես օդից կախված է մնում՝ պայմանավորված ինչպես օբյեկտիվ, այնպես էլ սուբյեկտիվ՝ Արմեն Սարգսյանի անձի որակներից բխող գործոններով:

Սարգսյանին կմնա, թերևս, մեկ բան՝ համակերպվել իրականության հետ ու հանդես գալ երեխաներին հարազատ դարձած բարի պապիկի դերում՝ ժամանակ առ ժամանակ սեփական նստավայրում նրանց համար էքսկուրսներ կազմակերպելով ու պաղպաղակ հյուրասիրելով. դա նրա մոտ, խոստովանենք, այնքան էլ վատ չի ստացվում․․․

Norlur.am writes:

Pashinyan’s recent press conference was not only elaborate on Armenian-Turkish relations and the Artsakh issue,

but also with some pretty interesting answers to questions about different spheres of domestic life in Armenia;

“In the Republic of Armenia the state cannot have two leaders, as Germany cannot have two leaders;



In Armenia today a parliamentary system is in place, and consequently, power, responsibility and governance of the state rests with the government and the prime minister;

Balancing cannot happen between prime minister and president;

The balancing act must take place between the legislature, the executive and the judiciary, “the Prime Minister stated, essentially revealing his views and vision of the Presidential Institute;

It’s no secret that since the revolution in Armenia, Armen Sargsyan has repeatedly tried to send cautious messages to Pashinyan about it,

not satisfied with the formal role reserved to it by the new Constitution;

wishes to play a more active role in resolving the problems facing the country and to make the most of its opportunities and to build the country together with Pashinyan;

needs to get out of the “English queen” status, become more influential in order to at least take some account of him;

The only conclusion that can be drawn from Pashinyan’s statement is that the prime minister and the leader of the revolution, as well as the previous authorities,

does not plan to increase or increase the president’s powers in a parliamentary country; the problem is not the president-prime minister but the prime minister-parliament relations;

And this means that Armen Sargsyan’s presidential career, by and large, can be considered finished;

In New Armenia, there are no people who want to use its special services due to objective factors …

Its current functional features fully meet the needs of the revolution, and in the future there will hardly be a need for a more powerful president, especially in the face of Armen Sargsyan.

the latter, in fact, is mostly perceived as a legacy left over from the previous Armenia…

The most important question now is how Armen Sargsyan will respond to Pashinyan’s message…

Will it merge or rebel, trying to fight to expand its place under the sun and thus gain weight in Armenia’s life?

And what alternatives does he have….

Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->