>

Վահրամ Ավագյանի հայրն ասում է, որ դիահերձման ժամանակ ներկա է եղել, մահացու կրակոցը վերևից ներքև էր` փամփուշտ կրծքավանդակից մտել էր, երիկամներին մոտ դուրս եկել։

. Արմավիրի մարզի Հայթաղ գյուղում ասեղ գցելու տեղ չկար։ Գյուղ ես մտնում, էլ հարցուփորձ անելու կարիք չկա, մեքենաների ու մարդկանց հոսքն ուղղորդում են դեպի Ավագյանների տուն։ Հարազատներ, ծանոթ ու անծանոթներ, ամբողջ գյուղն է եկել ընտանիքի կրտսերին` Վահրամին վերջին հրաժեշտը տալու։




Քոչարյանի զոհերը

Վահրամը 4 եղբայրներից կրտսերն էր։ Դպրոցն ուշ էր ավարտել, դրա համար էլ ծառայության ուշ էր գնացել։ Համագյուղացիներից ով Վահրամի անունն է լսում, աչքերը միանգամից արցունքոտվում են, ձայնըսեղմվում։ Վահրամին բոլորը սիրում էին իր դաստիարակված լինելու, համեստության համար, ասում են մեծին հարգել գիտեր, օգնում էր բոլորին։




«Թե ինչքան լավ տղա էր, ինչքան էին բոլորը նրան սիրում, հարգում, կարող եք պատկերացում կազմել նրանից, թե ինչքան մարդ էր բողոքի ժամանակ Երևան քայլում, ինչքան մարդ էր թաղմանը մասնակցում»,– հուղարկավորությունից հետո ասում է Վահրամի հորեղբայրը։

Ամեն րոպե շուրջս հավաքված հարազատների թիվն ավելանում է։ Մեկը մյուսին հերթ չտալովՎահրամիուժեղ ու ազնիվ տեսակի մասին մի բան են պատմում։ Նրանց շարքում երկու գլխահակ երիտասարդ են կանգնած` Վահրամի ավագ եղբայրներն են, լուռ լսում են եղբոր մասին պատմությունները։

«Վստա՞հ եք, որ ինքնասպանություն չէր գործի»,– հարցնում եմ ես։

Կողքիս կանգնած ալեհեր, արևից խանձված դեմքով տղամարդն առանց դեմքիս նայելու գլուխն է տարուբերում։ Հարցնում եմ` հորեղբա՞յրն եք։ «Ոչ, հայրն եմ. ինքը երբեք իր վրա ձեռք չէր բարձրացնի»։


Read more: https://armeniasputnik.am/society/20200202/21919272/vordus-marmni-vra-2-krakoci-hetq-kar-harazatnery-patmumen-mahacac-zinvorimasin.html

Vahram Avagyan’s father says he was present at the autopsy, the deadly shot was from top to bottom, the bullet entered his chest, and came out near the kidneys.

. There was no place to throw a needle in the Haytagh village of Armavir region. You enter the village and there is no need to inquire; the flow of cars and people directs to the Avagyans’ home. Relatives, acquaintances and strangers, the whole village came to the younger of the family to bid farewell to Vahram.


 Vahram was the youngest of four brothers. The school was late, so he went to work late. The villagers who hear the name of Vahram, their eyes are tears at once, their voices are squeezed. Vahram was loved by all for his upbringing, for his modesty, and said that he respected the great and knew how to help everyone.

“How good a boy he was, how much everyone loved him, respected, you can imagine how many people walked to Yerevan during protests, how many people attended funerals,” says Vahram’s uncle after the funeral.

The number of relatives around me is increasing every minute. One by one, they tell one thing about Vahram, a strong and honest type. Among them are two head-to-toe youths – the elder brothers of Vahram, who hear the stories of his brother in silence.

“Are you sure he wouldn’t commit suicide?” I ask.

Standing next to me, a man with a sunburned face shakes his head without looking at me. I ask, are you uncle? “No, I’m a father. he would never raise his hand. “

Сообщение Հուզմունք չեմ կարողանում զսպել Տեր Աստված. հարազատները պատմում են մահացած զինվորի մասին. այն ինչ կատարվել է ուղղակի շոկային է. պարզվում է իրականում… появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->