>

2018թ.-ի քաղաքական հայտնի վերադասավորումներից հետո բոլորովին նոր որակի օրենսդիր ձևավորելու մասին բարձրաձայնողներն արդեն որերորդ անգամ ապացուցում են, որ 7-րդ գումարման ԱԺ-ն որակական ու բովանդակային որևէ առավելություն չունի նախորդների նկատմամբ: Մի քիչ քաղաքականությունից գլուխ հանող մարդը հասկանում է, որ «նորընտիրները» Ազգային ժողովի ամբիոնը վերածել են ներքին վախերի և հույզերի արտահայտման պատուհանի։

Ամբիոնի մոտեցող յուրաքանչյուր անձ հիշում է իր կյանքում տեղի ունեցած և իր հոգեվիճակի վրա անջնջելի հետք թողած միջադեպ և բնազդային պայքար սկսում դրա դեմ։ Ի՞նչ ունենք մենք այսօր ԱԺ-ում: Քաղաքական բնույթի բանավեճերը, նույնիսկ բարձր տոնն ու հուզականությունը, այո, կարող է բնորոշ լինել քաղաքականությամբ զբաղվողներին, բայց անձնական վիրավորանքը, քաշքշոցն ու մանավանդ հայհոյանքը չպետք է տեղ ունենան երկրի թիվ մեկ քաղաքական հարթակում:




Քոչարյանի զոհերը

Իսկ միգուցե հարկ է ընդունել «քուչի բեսեդկում լռվելու» առաջարկությունը, բայց պարտադիր առաջարկողի և իր թիմի գլխավորությամբ, և շարունակել ներքին վախերի բացահայտման ու սպառման անվերջանալի գործընթացը արդեն այնտեղ՝ ազատելով ՀՀ բարձրագույն ներկայացուցչական մարմինը անձնական էմոցիոնալ պոռթկումներից։




Հուսանք՝ խորհրդարանական կառավարման երկրի թիվ մեկ ամբիոնը հետայսու «բազարների» ականատեսը չի լինի, պատգամավորներն իրենք իրենց հաշիվ կտան, կհարգեն ՀՀ պետական լեզուն՝ գրական հայերենն ու «քուչի» բառապաշարն իրենց բակերում կկիրառեն միայն, կկարողանան զսպել երիտասարդին բնորոշ տաքարյունությունն ու այդ էներգիան կարդալու և սովորելու վրա կիրացնեն:

Ինչևէ սրանց թողնենք մի կողմ փորձենք երևույթը հասկանալ: Քաղաքական դերակատարների փոփոխությունից հետո հիմնական խաղացողներն ասես իրենք իրենց ու առհասարակ բոլորին ապացուցելու բան ունեն: Իշխանությունը փորձում է համոզել, որ ինքը թե՛ իշխանություն է, թե՛ ընդդիմություն իր իսկ ներսում, ընդդիմությունն ամեն բան անում է, որ ընդդիմադրի  երևա: Իսկ հասարակությունը, հասարակությունն այդպես էլ չի հասկանում՝ ով ինչ խաղ է խաղում: 

Գոնե մեկ անգամ հարց տվել եք ձեզ, թե ինչի՞ց հրաժարավեցինք, ինչի՞ համար և ի՞նչ ենք ուզում: Բնականաբար տվել եք, տվել եք հենց այն ժամանակ, երբ հասկացել եք, որ օրենսդիր մարմին եք գործուղել տկարամիտների ու մանկամիտների: Երբ նայում ես շուրջդ հասկանում ես, թե որքան գիտակ մարդիկ կան, ովքեր ունեն խելամիտ նախաձեռնություններ, առաջարկություններ, որոնք միայն թղթի վրա են:


Հա հիմա կթվա, թե չափազանցնում եմ, բայց վերջերս ուշադրությունիցս չի վրիպում «Մեկ Հայաստան»  կուսակցության կատարած աշխատանքները: Հատկապես կուսակցության ղեկավարի գործունեությունը:  Ուշագրավն այն է, որ իսկապես մեր օրենսդիր մարմնին հարկավոր են դեմքեր, ովքեր կձևավորեն ապագայի տեսլական, այլ ոչ թե՝  պայքար ներկայի ու անցյալի միջև:

Նախորդ իշխանություններին կարելի է անվերջ քննադատել, մեղադրել բոլոր դժվարություններում և դրա վրա ձևավորել, հասունացնել քաղաքական կապիտալ, սակայն պետք է ընդունել, որ այդ քաղաքական կապիտալը նմանվում է ավազի, որն անընդհատ հոսում է: Իսկ Արթուր Ղազինյանն ու իր թիմը վստահորեն կարող եմ ասել, որ դեռ շատ ու շատ անելիքներ ու ասելիքներ ունեն քաղաքական դաշտում:

Կանաչ մամուլ

Speakers on forming a completely new legislative body in 2018 after well-known political rearrangements in 2018 have repeatedly proven that the 7th convocation has no qualitative or substantive advantage over its predecessors. Someone who understands politics understands that the “newly elected” has turned the chair of the National Assembly into a window of expression of inner fears and emotions. Every person approaching the chair remembers an incident in his life that left an indelible mark on his mental state and


begins an instinctive fight against it. What do we have in the National Assembly today? Political debates, even high tone and emotion, may be characteristic of those involved in politics, but personal insults, squabbles and especially cursing should not take place on the number one political platform in the country.
And maybe the proposal to “keep quiet in the corner” should be accepted, but under the guidance of the obligor and his team, and continue the endless process of revealing and consuming internal fears there, freeing the RA High Representative body from personal emotional outbursts. Hopefully, the number one chair of the parliamentary government will not be a witness to the “bazaars” from now on. will be implemented.

Let’s put them aside, however, to try to understand the phenomenon. After the change of political actors, the main players have something to prove to themselves and to everyone in general. The government is trying to convince itself that it is both the government and the opposition within itself, the opposition is doing its best to oppose the opposition. And the society, the society does not understand who plays what game.

At least once you have asked yourself what we refused, why and what we want. Naturally you gave, you gave when you realized that you sent a legislature to the infirm and the infirm. When you look around you realize how many knowledgeable people there are that have smart initiatives, suggestions that are only on paper. So now it seems as if I am exaggerating, but lately I have not been paying attention to the work done by One Armenia Party. Especially the activities of the party leader.

What is remarkable is that our legislature really needs faces that will shape the vision of the future, not the struggle between the present and the past. The former authorities can be endlessly criticized, blamed for all the difficulties, and shaped, capitalized on, but one has to admit that this political capital is like sand that is constantly flowing. And Arthur Ghazinyan and his team can say for sure that there is still much to be said and done in the political arena.

Сообщение Ազգային ժողովի ամբիոնը վերածել են ներքին վախերի և հույզերի արտահայտման պատուհանի. Ի՞նչ է պետք անել появились сначала на .


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->