>

Վերան պտտվում էր հայելու առջև։ Իրականում նա ասես նման լիներ փոքրիկ, քնքուշ <<կատվի>> , փափուկ մազերով, փոքրիկ քթով և շագանակագույն աչքերով, նա փայլում էր և մի փոքր էլ նյարդայնանում։ Բայց դա այնքան էլ տարօրինակ չէր, քանի որ նրա կյանքում` 3 շաբաթ անց պիտի տեղի ունենար ամենակարևոր իրադարձությունը` նրա հարսանիքը, որին սպասել էր չորս տարի: Կոստյայի հետ ծանոթացել էին համալսարանում, նա ինքն էլ չհասկացավ, թե ինչպես ամեն ինչ այդքան արագ ստացվեց։

Կոստյան ընկերության <<հոգին էր>> և ուսանողական տարիներին ամենահայտնի երիտասարդը: Աղջիկները նայում էին նրա աչքերի մեջ, կանգ առանում և ասես լուռ մահանում ՝ հանձնվելով երազների ուժին։ Իսկ տղան ընտրեց Վերային` անտեսանելի, շագանակագույն աչքերով և զվարճալի բալետային կոշիկներով, որոնց շուրջը գտնվող բոլոր իրերը ասես հանգստանում էին: Եվ ահա այս աղջիկը` Վերան պետք է դառնար, բոլորի կողմից հայտնի այս տղայի կինը։

Ճիշտ է, մի փոքր նեղվում էր, որ Կոստյան վերջերս դարձել մտահոգ և անուշադիր, բայց դա նույնպես բացատրելի էր` քանի որ նա իր կուրսի խելացի ուսանողներից մեկն էր և դիպլոմայինի թեման շատ բարդ էր:




Քոչարյանի զոհերը

<<Լավ է, որ պրոֆեսոր Ջուլիա Վլադիմիրովնայի հետ Կոստյան հանդիպման գնաց, նրան կառնի իր թևի տակ>>, ֊ մտածում էր Վերան։


Նա այնքան երջանիկ էր, որ չնկատեց, թե ինչպես են ամպերը դանդաղորեն հավաքվում նրա փափուկ, կարմիր մազերի վերևում: Կոստյան ավելի ու ավելի շատ էր հրաժարվում իր հետ հանդիպումից՝ պատճառաբանելով իր զբաղվածությունը և աշխատանքն արագորեն ավարտելու ցանկությունը:





Իգրը` իր հին դպրոցական ընկերը, որի հետ նա կիսում էր իր բոլոր գաղտնիքներով, Վերային տարօրինակ էր նայում, բայց լռում էր` ասես վախենալով որ կբացահայտի ուրիշի գաղտնիքը: Իսկ Վերան ուրախությամբ և նրբորեն շոյում էր համեստ հարսանեկան զգեստը, որը կախված էր իր զգեստապահարանի դռան վրայից:

֊ Կոստյա մի գուցե այսօր գնանք կինոթատրոն,֊ հարցրեց Վերան մեծ հույսով` նրա աչքերի մեջ նայելով։

Երազանքի մեկնաբանություն. Հարսանիք ...

֊ Չէ Վեր, չեմ կարող, Ջուլիան ինձ », — Կոստյան մի պահ վարանեց, բայց արագ շարունակեց.« Դե, Ջուլիա Վլադիմիրովնան սպասում է, շատ կարևոր դաս ունեմ և ինքս չեմ կարող գլուխ հանել: Դու գնա, ես քեզ կզանգեմ>>:


Վերան այնքան սիրահարված էր, որ ոչինչ չհասկացավ և հանգիստ գնաց իր գործերով։ Կոստյան դուրս եկավ համալսարանից և նկատեց Ջուլիա Վլադիմիրովնայի թանկարժեք մեքենան, որը միշտ սպասում էր նրան` մուտքից ոչ հեռու: Կոստյան ծիծաղեց և ինքնավստահորեն ուղղվեց դեպի իր մեքենան:

Հավանաբար պետք է ասեմ Վերային, — գլուխը թափ տալով մտածեց, բայց հետո հրաժարվեց այդ մտքից և համարեց այն` դատարկ և անտեղի: Ի՞նչ տարբերություն, հետո կիմանա ամեն ինչ, թող հիմա շոկոլադի մեջ ապրի։ Ջուլիայի հետ ամեն ինչ պատահմամբ սկսվեց:

Նրան հրավիրեց իր տուն, իսկ Կոստյան ուրախությամբ համաձայնվեց: Նա ցնցվում էր գեղեցիկ և տարիքով ուսուցչուհիների ուշադրությունից: Կոստյան գեղեցիկ տղա էր, Պրոֆեսորն էլ իր գոհունակությունը հայտնում էր թանկարժեք նվերների տեսքով, և նույնիսկ խոստացել էր ավարտելուց անմիջապես հետո տղային Թաիլանդ տանել: Կոստյան իսկույն համաձայնել էր մեկնել և իր երազանքի համար պատրաստ էր ամեն ինչի: Բայց ամենից տհաճն այն էր, որ Կոստյան, իր հիմար քայլերի հետ մեկտեղ , պատրաստվում էր ամուսնանալ, իսկ այդ ժամանակ նրա բոլոր երազանքները կտոր-կտոր օդ կթռչեին, թանկ նվերներ այլևս չէր ստանա, իսկ Թաիլանդն էլ երազում կտեսներ։

<<Վեր>>, — երեկոյան նա զանգահարեց աղջկան՝ նստած Ջուլիայի շքեղ թախտին, նայելով այն թանկարժեք ձեռքի ժամացույցին, որը Պրոֆեսորն էր նվիրել իրեն:

<< Մի նեղվիր, բայց հարսանիք չի լինի: Դու և ես ապագա չունենք, քո ցանկությունները պարզ են և անհետաքրքիր, ես ունեմ երազանքներ` ուզում եմ հայտնի գիտնական դառնալ, իսկ դու չես կարող ինձ օգնել այդ հարցում>>:



Ինչու են տղամարդիկ նախընտրում ...

Իր ասելիքն ասաց և անջատեց հեռախոսը, և նորից սկսեց շոյեԼ նոր ժամացույցը: Ջուլիա Նիկոլաևնան ժպտաց և նայեց նրան` տարօրինակ ու մտածկոտ …

Անցավ 10 տարի. Մի անգամ մեծ և հարմարավետ տան` գեղեցիկ փորագրված դռան զանգը տվեցին: Սուրհանդակն էր, ձեռքին թագավորական վարդերի հսկայական փունջ և ադամանդի ականջօղերով փոքրիկ կարմիր տուփ: Դռան հետևից ձայն, աղաղակ, ծիծաղ, երեխաների ճիչ էր լսվում։ Հետո բաց դռան նախաշեմին հայտնվեց տպավորիչ մի տղամարդ։

<<Իգր, ո՞վ է>> — տնից լսվեց ուրախ կնոջ ձայն, որը կարծես ծանեթ էր սուրհանդակին։ Տղամարդը ժպտաց և կանչեց.

<<Եկեք֊եկեք, տիկին պրոֆեսոր, մենք Ձեզ ուզում ենք շնորհավորել>>։

Եվ այսպես էլ հանդիպեցին` երջանիկ կարմրավուն Վերան և սուրհանդակ Կոստիկը, ում կարիքը նա այլևս չուներ։ Ավելին նա շնորհակալ էր Կոստիային այն ժամանակ իրեն լքելու համար։ Չէ որ դրա շնորհիվ աղջիկը սկսեց ճանաչել մարդկանց։

նյութը պատրաստեց՝ Նոր Ինֆո-ն

Сообщение Երիտասարդը լքեց հարսնացուին հանուն ավելի հարուստ ու բարձր դիրքի տեր կնոջ։ Իսկ ահա տարիներ անց աղջիկը շնորհակալ եղավ նրանից իրեն լքելու համար появились сначала на ՆՈՐ ԻՆՖՈ.


Նյութը պատրաստեց ingablog.ru-ն


от admin

-->